Κείμενα για τον Εισοδισμό (1933)

Η μετάφραση των κειμένων που ακολουθούν είναι από σχετική μπροσούρα που κυκλοφόρησε από το Ξεκίνημα σε δύο εκδόσεις (1975 και 1986).

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ ΤΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ( )17

Οι τελευταίες πολιτικές αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου του Βρεττανικού Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος δείχνουν καθαρά, πως αυτό το κόμμα, ύστερα απ’ το σπάσιμο του με τους ρεφορμιστές, εξακολουθεί να κινείται προς τ’ αριστερά. Παρόμοιες διεργασίες παρατηρούνται και σε άλλες χώρες: σχηματίζεται μια αριστερή πτέρυγα μέσα στα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που στη συνέχεια σπάει απ’ το κόμμα και προσπαθεί με τις ίδιες της τις δυνάμεις να βρει ένα επαναστατικό δρόμο. Αυτά τα προτσέσσα αντανακλούν την βαθειά κρίση του καπιταλισμού και του ρεφορμισμού απ’ την μια, κρίση που είναι αδιάσπαστα δεμένη μαζί τους, και την ανικανότητα από την άλλη της Κομιντέρν να συσπειρώσει γύρω της τα επαναστατικά ρεύματα που υπάρχουν μέσα στο προλεταριάτο.

Στην Αγγλία ωστόσο, η κατάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη, εξαιτίας ενός πρωτάκουστου συνδυασμού. Ενω στις άλλες χώρες η Κομιντέρν εξακολουθεί να χαραχτηρίζει τις αριστερές σοσιαλιστικές οργανώσεις σαν «αριστερές σοσιαλ-φασιστικές» και τα μέλη τους σαν «τους πιο επικίνδυνους αντεπαναστάτες», στην Αγγλία το Α.Ε.Κ. και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Μεγάλης Βρεττανίας συνεργάζονται μόνιμα. Πως τώρα οι ηγέτες της Κομιντέρν συνδυάζουν αυτή τη συνεργασία με την θεωρία του «σοσιαλ-φασισμού», αυτό εξακολουθεί νά είναι ένα μυστήριο. Στο θεωρητικό όργανο της Κομιντέρν, στο τεύχος του Ιούλη, ο Φέννερ Μπρόκγουαιη- ο νέος γραμματέας του Α.Ε.Κ.- χαρακτηρίζονταν μέχρι τώρα σαν «αντεπαναστάτης». Γιατί το Βρετανικό Κομμουνιστικό Κόμμα έκανε αυτό τον καιρό ένα ενιαίο μέτωπο, όχι από τα κάτω αλλά από τα πάνω (18) και μάλιστα με ηγέτες που αποδείχτηκαν αντεπαναστάτες, και ένα ενιαίο μέτωπο που εγινε για γενική συνεργασία και όχι για συγκεκριμένες πραχτικές ενέργειες; Κανένας θνητός δεν μπορεί να λύσει αυτές τις αντιφάσεις. Αλλά αν αφήσουμε τις αρχές στην άκρη, η όλη υπόθεση μπορεί να εξηγηθεί πολύ απλά: η Κομιντέρν, μέσα στις εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες της Μεγάλης Βρεττανίας, κατώρθωσε να απομονώσει εντελώς και να εξασθενήσει το Βρεττανικό τμήμα της, με την καταστροφική πολιτική της Αγγλο-Ρωσικής Επιτροπής, του «σοσιαλφασισμού», της «τρίτης περιόδου», κτλ. από την άλλη μεριά,η βαθειά κρίση του βρεττανικού καπιταλισμού έσπρωξε αμέσως το Α.Ε.Κ. προς τα αριστερά, χωρίς να δείξει συνέπεια ή λογική η εντελώς αποθαρρυμένη αυτό τον καιρό Κομιντέρν, άρπαξε τη συμμαχία που της προτάθηκε και με τα δυό της χέρια.

Θα μπορούσαμε, αλλά και θάπρεπε, νάχαμε καλοσωρίσει και εγκάρδια υποστηρίξει την συνεργασία του Α.Ε.Κ. με το Κομμουνιστικό Κόμμα, αν αυτή η συνεργασία δεν βασίζονταν σε αμοιβαίες σοφιστείες, υποχωρήσεις και ασάφειες.

Το Εθνικό Συμβούλιο δηλώνει πως το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι τόσο «επαναστατικό στις απόψεις του, όσο και εμείς» Αυτό είναι όλο κι όλο που μαθαίνουμε σχετικά με την εκτίμηση για το Κομμουνιστικό Κόμμα και την πολιτική του. Κάθε σοβαρός εργάτης που σκέφτεται, θα ρωτήσει αναπόφευκτα γιατί χρειάζονται δυό κόμματα, αν και τα δυό έχουν μια εξίσου επαναστατική άποψη; Αυτός ο εργάτης θα αποσβολωθεί ακόμα περισσότερο μόλις πληροφορηθεί πως οι ηγέτες του ενός απο τα εξίσου επαναστατικά κόμματα, θεωρούν τους ηγέτες του άλλου κόμματος «αντεπαναστάτες» και «αριστερούς σοσιαλφασίστες». Μήπως το Εθνικό Συμβούλιο δεν κάνει μια κριτική εκτίμηση του συμμάχου του για να μην υπονομεύσει έτσι την ίδια συμμαχία; Αλλά μια συμμαχία επαναστατικών οργανώσεων που δεν βασίζεται στην αμοιβαία ανοιχτή κριτική, αλλα στην διπλωματία, θα διαλυθεί με το πρώτο φύσημα της πολιτικής θύελλας, σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Οι θέσεις του Εθνικού Συμβουλίου εξηγούν το μπλόκ με το Κομμουνιστικό Κόμμα, πρώτο, σαν ένα βήμα προς το ενιαίο μέτωπο, και δεύτερο, σαν ένα στάδιο στην δημιουργία ενός μαζικού επαναστατικού κόμματος. Το καθένα από τα δύο αυτά επιχειρήματα έχει την δικιά του βαρύτητα, αλλά τοποθετημένα μηχανικά πλάϊ – πλάι το ένα αντιτίθεται στο άλλο. Οι θέσεις επαναλαμβάνουν πως το ενιαίο μέτωπο αγκαλιάζει κάθε μιά κι όλες μαζί τις οργανώσεις του προλεταριάτου, στο βαθμό που επιθυμούν να συμμετάχουν στην πάλη: το Εργατικό κόμμα, τα Συνδικάτα, ακόμα και τους συνεταιρισμούς. Αλλά ξέρουμε πάρα πολύ καλά, και όχι από την φιλολογία, μα από την τραγική πείρα της Γερμανικής καταστροφής, πως η Κομιντέρν απορρίπτει το ενιαίο μέτωπο με τις ρεφορμιστικές («σοσιαλ-φασιστικές») οργανώσεις. Πως λοιπόν το Α.Ε.Κ. σκοπεύει να χτίσει το ενιαίο μέτωπο με τις ρεφορμιστικές οργάνωσεις σε συμμαχία με το Κομμουνιστικό κόμμα (18): μόνο από τα κάτω και με την εξασφαλισμένη από τα πριν, ηγεσία της Κομμουνιστικής γραφειοκρατίας; Σ’ αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει καμμιά απάντηση.

Αναφέροντας στο τέλος, πως το μπλόκ με το Κομμουνιστικό κόμμα έχει σπρώξει διάφορα τμήματα του «επίσημου κινήματος» προς τα δεξιά, το Εθνικό Συμβούλιο εκφράζει την ελπίδα πως αυτές οι προλήψεις μπορούν να κατανικηθούν με την ενεργητική συμμετοχή στους καθημερινούς αγώνες. Το γεγονός, πως οι αντιδραστικές προλήψεις των ηγετών του Εργατικού Κόμματος και του Γενικού Συμβουλίου του Συνέδριου των Συνδικάτων δεν φόβησε τους ηγέτες του Α.Ε.Κ., δίνει μόνο υπόληψη στο Α.Ε.Κ Δυστυχώς όμως, δεν είναι μόνο ζήτημα προλήψεων. Οταν η Κομμουνιστική γραφειοκρατία δηλώνει πως ο ρεφορμισμός και ο φασισμός είναι το ίδιο δίδυμοι, δεν κριτικάρει μόνο λαθεμένα τους ρεφορμιστές ηγέτες, αλλά προκαλεί επίσης και την δικαιολογημένη αγανάκτηση των ρεφορμιστών εργατών. Οι θέσεις, είναι αλήθεια, λένε πως η κριτική του ρεφορμισμού πρέπει ν’ ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεγονότα και πως πρέπει να γίνεται έτσι ώστε να σπρώχνει τους ρεφορμιστές εργάτες προς τα μπροστά και όχι προς τα πίσω, αλλά το Κομμουνιστικό κόμμα δεν αναφέρει ούτε μια λέξη σ’αυτή την θεωρία. Προσπερνώντας στα μουγγά τέτοια ερωτήματα στις αποφάσεις, δεν σημαίνει πως τα βγάζεις κι απ ο την ζωή. Μια ανοιχτή συζήτηση ίσως αναγκάσει το Κομμουνιστικό Κόμμα να πάρει μια σωστή θέση. Οι διπλωματικές υπεκφυγές το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να συσσωρεύουν αντιθέσεις και να προετοιμάζουν έτσι μια νέα καταστροφή για το επόμενο μαζικό κίνημα.

Χωρίς η στάση τους απέναντι στον επίσημο Κομμουνισμό (Σταλινισμό) να καθορίζεται από αρχές, οι θέσεις του Εθνικού Συμβουλίου σταματάνε μεσοστρατίς σχετικά με τον ρεφορμισμό. Οι ρεφορμιστές πρέπει να κριτικάρονται σαν συντηρητικοί δημοκράτες και όχι σαν φασίστες, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως η πάλη μαζί τους πρέπει νάναι λιγότερο αδιάλλακτη, αφού ο Βρεττανικός ρεφορμισμός το κύριο εμπόδιο στην απελευθέρωση, όχι μόνο του Βρεττανικού, αλλά επίσης και του Ευρωπαϊκού προλεταριάτου. Η πολιτική του ενιαίου μετώπου με τους ρεφορμιστές είναι υποχρεωτική, αλλά είναι συναμα αναγκαστικά περιορισμένη σε μερικά καθήκοντα ιδιαίτερα σε αμυντικούς αγώνες. Δεν πρέπει να γίνεται ούτε και η παραμικρή σκέψη πως η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να γίνει με ένα ενιαίο μέτωπο με τις ρεφορμιστικές οργανώσεις. Το κύριο καθήκον ενός επαναστατικού κόμματος έγκειται στην απελευθέρωση της εργατικής τάξης από την επιρροή του ρεφορμισμού. Το λάθος της γραφειοκρατίας της Κομιντέρν δεν βρίσκεται στο γεγονός πως αντιλαμβάνεται την ηγεσία ενός επαναστατικού κόμματος σαν τον πιο σημαντικό όρο για την νίκη του προλεταριάτου -αυτό είναι εντελώς σωστό- αλλά στο γεγονός πως, όντας ανίκανη να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εργατικών μαζών μέσα από την καθημερινή πάλη σαν μειοψηφία στους πιο ταπεινούς ρόλους, απαιτεί από τα πριν αυτή την εμπιστοσύνη, στέλνει τελεσίγραφα στην εργατική τάξη και τορπιλίζει τις προσπάθειες που γίνονται για να χτιστεί το ενιαίο μέτωπο, επειδή οι άλλες οργανώσεις δεν θέλουν να της προσφέρουν εκούσια την στραταρχική ράβδο. Αυτό δεν είναι Μαρξιστική πολιτική, αλλά γραφειοκρατικό σαμποτάζ. Μια σίγουρη και σταθερή νίκη της προλεταριακής επανάστασης -το ξαναεπαναλαμβάνουμε- είναι δυνατή μόνο κάτω από τον όρο πως ένα επανασταστικό, ένα δηλαδή αληθινά κομμουνιστικό κόμμα, πετυχαίνει να κερδίσει την σταθερή εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης πριν την ανατροπή. Αυτό το κεντρικό ζήτημα ούτε κάν θίγεται στις θέσεις. Γιατί, Μήπως από «τάκτ» και σεβασμό προς τον σύμμαχο; Οχι μόνο γι’ αυτό. Υπάρχουν βαθύτερες αιτίες. Η έλλειψη σαφήνειας στις θέσεις σχετικά με το ενιαίο μέτωπο απορρέει από την ατελή κατανόηση των μεθόδων της προλεταριακής επανάστασης. Οι θέσεις μιλάνε για την αναγκαιότητα «να αποσπάσουμε τον έλεγχο του οικονομικού συστήματος και τους κράτους από την καπιταλιστική τάξη και να την μεταβιβάσουμε στην εργατική τάξη» – Αλλά πως μπορεί να λυθεί αυτό το γιγάντιο πρόβλημα; Σ’ αυτό το ερώτημα , πούναι ο άξονας της εποχής μας, οι θέσεις απαντούν με μια γυμνή φράση: «αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την ενιαία δράση της εργατικής τάξης». Η πάλη για την εξουσία και την διχτατορία του προλεταριάτου παραμένουν αφαιρέσεις, που μπορούν πάρα πολύ εύκολα να διαλυθούν στις άμορφες προοπτικές του ενιαίου μετώπου

Στο βασίλειο των έτοιμων επαναστατικών τσιτάτων, η γραφειοκρατία του Βρεττανικού Κομμουνιστικού κόμματος είναι ασύγκριτα καλύτερα εξοπλισμένη. Σ’αυτό ακριβώς βρίσκεται και η σημερινή της υπεροχή απέναντι στην ηγεσία του Α.Ε.Κ. Πρέπει όμως να ειπωθεί ανοιχτά: αυτή η καθαρά τυπική υπεροχή, μπορεί κάτω απο τις σημερινές συνθήκες να οδηγήσει στην εξαφάνιση του Α.Ε.Κ., χωρίς να προστεθεί κανένα απολύτως κέρδος στο Κομμουνιστικό κόμμα και στην επανάσταση. Οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν, περισσότερες από μια φορές, σπρώξει δεκάδες, ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες στο Βρεττα- νικό τμήμα της Κομιντέρν, αλλά η ηγεσία της Κομιντέρν στάθηκε ικανή μονάχα να τους απογοητεύει και να τους απομακρύνει. Αν το Α. Ε.Κ. μπορούσε σήμερα να μπει σαν σύνολο στις γραμμές του Κομμουνιστικού κόμματος, μέσα τότε στους δυό επόμενους μήνες το ένα τρίτο των νέων μελών θα ξαναγύριζε στο Εργατικό κόμμα, το άλλο τρίτο θα διαγράφονταν για «διαλλακτική στάση απέναντι στον Τροτσκισμό» και για άλλα παρόμοια εγκλήματα. Και τελικά το τρίτο που θάμενε, απογοητευμένο σ’ όλες του τις προσδοκίες, θάπεφτε στην απάθεια και αδιαφορία. Το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος θάταν πως το Κομμουνιστικό κόμμα θα βρισκόταν πιο αδύναμο και περισσότερο απομονωμένο απ’ ότι τώρα.

Το Α.Ε.Κ. μπορεί να γλυτώσει το εργατικό κίνημα της Αγγλίας απ’ αυτόν τον νέο κίνδυνο, μόνο αν απελευθερωθεί απ’ όλες τις ασάφειες σχετικά με τα μέσα και τις μεθόδους της σοσιαλιστικής επανάστασης, και αν μεταμορφωθεί σ’ ένα αληθινό επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου. Δεν είναι καθόλου απαραίτητο να εφεύρουμε κάτι νέο σ’ αυτό το θέμα, όλα έχουν ειπωθεί, και μάλιστα πάρα πολύ καλά, από τα τέσσερα πρώτα συνέδρια της Κομιντέρν. Αντί λοιπόν να τρέφονται με τα γραφειοκρατικά υποκατάστατα των επιγόνων, είναι καλύτερα όλα τα μέλη του Α.Ε.Κ να μελετήσουν τις αποφάσεις των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της Κομιντέρν. Αλλά κι’αυτό μόνο του δεν είναι αρκετό. Είναι αναγκαίο ν’ ανοίξει μια συζήτηση μέσα στο κόμμα για τα μαθήματα της τελευταίας δεκαετίας που είναι σημαδεμένη απ’ την πάλη μεταξύ της Σταλινικής γραφειοκρατίας και της Αριστερής Αντιπολίτευσης. Το περιεχόμενο αυτής της πάλης συντέθηκε απ’ τις πιο σημαντικές φάσεις του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, οικονομικά και πολιτικά καθήκοντα της ΕΣΣΔ, προβλήματα της Κινέζικης Επανάστασης, η πολιτική της Αγγλο-Ρώσικης Επιτροπής, οι μέθοδες του ενιαίου μετώπου, τα προβλήματα της εσωκομματικής δημοκρατίας, οι αιτίες της Γερμανικής καταστροφής. Αυτός ο τεράστιος κύκλος προβλημάτων δεν μπορεί να παρακαμφθεί, γιατί δεν είναι μονάχα ρώσικα αλλά διεθνή προβλήματα.

Στην εποχή μας ένα επαναστατικό κόμμα δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστικό. Ποιά είναι η θέση του Α.Ε.Κ πάνω σ’ αυτό; Παρ’ όλο που έχει συμμαχήσει με το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Α.Ε.Κ δεν εχει καθορίσει την διεθνή του θέση. Εσπασε απ’ την Δεύτερη Διεθνή και συμμάχησε με την Τρίτη, αλλά συμμαχεί ταυτόχρονα επίσης και με τ’ αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα. Η συμμαχία αυτή με την σειρά της, δεν είναι ομοιογενής. Υπάρχουν σ’αυτή στοιχεία που ρέπουν προς τον Μπολεσεβικισμό, αλλά υπάρχουν επίσης και στοιχεία που ρέπουν προς το Νορβηγικό Εργατικά Κόμμα, στην πραγματικότητα δηλαδή προς την Σοσιαλδημοκρατία. Τι θέση παίρνει το Α.Ε.Κ πάνω σ’ όλα αυτά τα ζητήματα; θέλει να μοιραστεί την τύχη της ήδη ιστορικά καταδικασμένης Κομιντέρν, θέλει να προσπαθήσει να σταθεί σε μια ενδιάμεση θεση (που σημαίνει να ξαναγυρίσει με έμμεσους δρόμους στον ρεφορμισμό) είναι έτοιμο να συμμετάσχει στο χτίσιμο μιας Νέας Διεθνούς, βασισμένης πάνω στα θεμέλια του Μαρξ και του Λένιν;

Για τον σοβαρό αναγνώστη,είναι εντελώς ξεκαθαρο πως η κριτική μας δεν εμπνέεται ούτε στο ελάχιστο από εχθρότητα για το Α.Ε.Κ. Αντίθετα βλιποιμε, επίσης ξεκάθαρα πως ο σοσιαλιομός θα δεχτεί ένα νέο χτύπημα, αν αυτό το κό.ιμα χαθεί άδοξα απ’ την σκηνή. Και αυτός ο κίνδυνος υπάρχει και δεν είναι καθόλου απομακρυσμένος. Στην εποχή μας είναι αδύνατο να σταθείς για πολύ σε μεσοβέζικες θέσεις. Μόνο η πολιτική καθαρότητα μπορεί να σώσει το Α.Ε.Κ για την προλιταριακή επανάσταση. Ο σκοπός αυτών των γραμμών είναι να βοηθήσουν να χαρακτεί ο δρόμος για την επαναστατική καθαρότητα.

Σημειώσεις

17. Κεντριστική οργάνωση που έσπασε από το Εργατικό Κόμμα το 1931

18. Η Κομιντέρν, ενώ μπλοκάριζε το χτίσιμο του ενιαίου μετώπου με τις Σοσι αλδημοκρατικές και με τις άλλες τάσεις της εργατικής τάξης, που δεν ελέγχονταν απ’ τους Σταλινικούς, εξακολουθούσε να διαβεβαιώνει πως ήταν πραγματικά υπέρ των ενιαίων μετώπων, με την προϋπόθεση μονάχα πως πρέπει νάναι «ενιαία μέτωπα απ’ τα κάτω», δηλαδή πως οι διαπραγματεύσεις γι’ αυτά θα γίνονταν με τη βάση των μη σταλινικών οργανώσεων και όχι με την ηγεσία τους.

 

ΠΩΣ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΜΕ ΤΟ Α.Ε.Κ.

Η Γραμματεία έχει τόσο πολύ αλλάξει την προτασή μου πάνω στο ζήτημα του Α.Ε.Κ, ώστε τελικά αυτή να υποδείχνει στο Εγγλέζικο τμήμα μας -αν η πληροφορία μου είναι σωστή- πως μερικοί σύντροφοι δεν θάπρεπε να μπουν στο Α.Ε.Κ για να μπορούν έτσι να συνεχίσουν την έκδοση του εντύπου. Το πλάνο αυτό, ύστερα απο μια μεγάλη συζήτηση με τον Σμίθ (που προσωπικά μου έκανε την καλύτερη εντύπωση) μου φαίνεται τελείως άχρηστο. Το Α.Ε.Κ και αυτό είναι προς τιμή του, έδιωξε δυό μέλη του, γιατί ήταν επίσης και μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το Α.Ε.Κ θα δυσπιστεί επίσης απέναντι μας για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Η δυσπιστία του αυτή μπορεί να εξαλειφθεί μόνο αν οι άνθρωποί μας μπουν στο Α.Ε.Κ με την επιθυμία να επηρεάσουν το κόμμα σαν σύνολο και να γίνουν εκεί ισχυροί και όχι για να δουλέψουν για ν’αποσπάσουν ένα μικρό κομμάτι απ’ το όλο κόμμα.

Η έκδοση ενός μικρού, μηνιαίου εντύπου είναι ανόητη κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, γιατί τα ίδια άρθρα δημοσιεύονται ταυτόχρονα η και νωρίτερα στον «Μαχητή». Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε παρα πολύ καλά τον «Μαχητή» σαν το «κεντρικό όργανο» της εσωτερικής δουλείας μέσα στο Α.Ε.Κ.

Ο σύντροφος Βίττε έρχεται στην Αγγλία και θάταν πολύ καλό να μπορούσε να συζητήσει και να εξετάσει το όλο θέμα απ’ αυτή την σκοπιά με τους Εγγλέζους συντρόφους.

Νομίζω, πως, κάτω απ’ τις δοσμένες συνθήκες, το Εγγλέζικο τμήμα μας πρέπει ν’ ακολουθήσει σχετικά με το Α.Ε.Κ την ταχτική που ακολούθησε η Μπραντελεριανή μειοψηφία απένταντι στο S.Α.Ρ. Αν στείλουμε στο Α.Ε.Κ ένα μονάχα μέρος των μελών μας και ταυτόχρονα να κρατήσουμε ένα δημοσιογραφικό όργανο απ’ έξω, τότε κινδυνεύουμε να διαγραφτούν πολύ σύντομα τα μέλη μας το Α.Ε.Κ. Oι αμοιβαίες μας σχέσεις θα δηλητηριάζονταν απ’ αυτό και εξαιτίας της δράσης μας έξω απ’ το Α.Ε.Κ.,θα χάναμε κάθε δυνατότητα να κερδίσουμε μια αξιόλογη επιρροή.

3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1933

ΣΚΕΨΕΙΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΕΙΣΟΔΙΣΜΟ

Προς το Βρεττανικό τμήμα Μπολσεβίκων-Λενινιστών.
Λονδίνο, Αγγλία.
Αγαπητοί σύντροφοι,
 

 Δεν έλαβα ακόμα το γράμμα σας για να δω τα κίνητρα της θέσης σας, που αρνείται την είσοδο μέσα στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα (ΑΕΚ). Αλλά, για να μη καθυστερήσει το ζήτημα, θα προσπαθήσω να εξετάσω απόψεις βασισμένες σε αρχές, υπερ και κατά του εισοδισμού. Αν τυχόν το γράμμα σας περιέχει άλλα επιχειρήματα, θα σας ξαναγράψω.

Στην παρούσα κατάσταση του, το ΑΕΚ είναι ένα αριστερό κεντριστικό κόμμα. Αποτελείται από αρκετές φράξιες και αποχρώσεις που είναι ενδειχτικές των διαφόρων σταδίων εξέλιξης από το ρεφορμισμό στο κομμουνισμό. Πρέπει μήπως οι μπολσεβίκοι -λενινιστές να μπουν μέσα στα επίσημα Κομμουνιστικά Κόμματα που έχουν από καιρό προσδιορίσει, και με απόλυτο δίκιο, σαν κεντρίστικές οργανώσεις; Για αρκετά χρόνια θεωρούσαμε τους εαυτούς μας μαρξιστικές φράξιες σε κεντριστικά κόμματα. Μια κατηγορηματική απάντηση, ναι-ναι, όχι-όχι, είναι ανεπαρκής και γι’ αυτή επίσης τη περίπτωση. Ενα μαρξιστικό κόμμα πρέπει, ασφαλώς να παλεύει για τη πλήρη ανεξαρτησία του και για τη μεγαλύτερη ομοιογένειά του. Αλλά στο προτσές του σχηματισμού του, ένα μαρξιστικό κόμμα είναι συχνά υποχρεωμένο να δρα σα φράξια ενός κεντρίστικού ή ακόμα ενός ρεφορμιστικού κόμματος. Ετσι οι μπολσεβίκοι ήταν προσκολλημένοι για αρκετά χρόνια στο ίδιο κόμμα με τους μενσεβίκους. Έτσι η Τρίτη Διεθνής σχηματίστηκε σταδιακά μέσα από τη Δεύτερη.

Ο κεντρισμός, οπώς έχουμε πει περισσότερο από μια φορά, είναι μια γενική ονομασία για τις πιο ποικίλες τάσεις και ομάδες που εκτείνονται ανάμεσα στο ρεφορμισμό και στο Μαρξισμό. Μπροστά από κάθε κεντριστικό σχηματισμό, πρέπει να βάλουμε ένα τόξο που να δείχνει την κατεύθυνση της εξέλιξες του: από δεξιά προς τα’ αριστερά ή από τα αριστερά προς τα δεξιά. Ο γραφειοκρατικός κεντρισμός, παρ’ όλα τα ζιγκ-ζαγκ του, έχει έναν εξαιρετικά συντηρητικό χαραχτήρα που ανταποκρίνεται στη κοινωνική του βάση: τη σοβιετική γραφειοκρατία. Μετά από μια δεκάχρονη εμπειρία, φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι ο γραφειοκρατικός κεντρισμός δεν προχωράει και είναι ανίκανος να προχωρήσει προς το μαρξισμό, απ’ τις γραμμές του οποίου αναδύθηκε. Ακριβώς γι’ αυτό σπάσαμε από την Κομιντέρν.

Ενώ τα επίσημα Κομμούνιστικά Κόμματα έχουν αδυνατίσει και αποσυντεθεί, αριστερές πτέρυγες έχουν φύγει από το στρατόπεδο του ρεφορμισμού, που έχει σημαντικά αναπτυχθεί σε αριθμό. Αυτές οι πτέρυγες επίσης έχουν ένα κεντριστικό χαραχτήρα αλλά κινούνται προς τα αριστερά και όπως δείχτηκε από την εμπειρία, είναι ικανές να εξελιχθούν και να υποκύψουν στην επιρροή του μαρξισμού. Ας ξαναθυμηθούμε για άλλη μια φορά ότι η 3η Διεθνής προήλθε από οργανώσεις αυτού του είδους.

Η ιστορία του Γερμανικού S.A.P. (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) μας παρέχει ένα καθαρό παράδειγμα για τα παραπάνω. Μερικές εκατοντάδες κομμουνιστών που έσπασαν από την αντιπολ ίτευση του Μπράντλερ και μπήκαν στο S.A.P.πέτυχαν, σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα, ν’ ανέβουν στην κορυφή αυτής της οργάνωσης που στην πλειοψηφία, απαρτίζεται από πρώην μέλη της σοσιαλδημοκρατίας. Τότε κριτικάραμε την ομάδα των Γουάλτσερ-Φρέλιχ, Τόμας και άλλων, όχι γιατί αποφάσισαν την είσοδο σε ένα αριστερό κεντριστικό κόμμα, αλλά γιατί μπήκαν σε αυτό χωρίς ένα πλήρες πρόγραμμα και χωρίς δικό τους όργανο. Η κριτική μας ήταν και παραμένει σωστή. Το S.A.P. έχει ακόμα και τώρα στοιχεία αμορφίας. Μερικοί από τους ηγέτες του ακόμα και τώρα θεωρούν την ασυμφιλί ωτη μαρξιστική κριτική σα «σεχταρισμό». Στη πραγματικότητα όμως αν η Αριστερή Αντιπολίτευση, με την κριτική αρχών, δεν στεκόταν στο πλευρό του S.A.P., η θέση των μαρξιστών μέσα στο S.A.P. θα ήταν ασύγκριτα πιο δύσκολη, καμιά επαναστατική ομάδα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ένα συνεχώς δημιουργικό ιδεολογικό εργαστήρι. Παρόλα αυτά, παραμένει γεγονός ότι η κίνηση του κεντρίστικού κόμματος (S.A.P.) ήταν τόσο α ποφασιστική, ώστε η κομμουνιστική ομάδα, ακόμα και χωρίς ένα πλήρες πρόγραμμα και χωρίς ένα δικό της όργανο, βρέθηκε πολύ σύντομα στη κορυφή του κόμματος.

Η ιστορία του S.A.P. δεν είναι ούτε τυχαία ούτε εξαίρεση. Για αρκετά χρόνια, η Κομιντέρν με την πολιτική της εμπόδιζε το πέρασμα των σοσιαλιστών εργατών στον επαναστατικό δρόμο.Κατα συνέπεια μια μάζα εκρηχτικού υλικού συσσωρεύτηκε στο στρατόπεδο του ρεφορμισμού. Η τρομαχτική κρίση του καπιταλισμού και η θριαμβευτική πορεία του φασισμού, συνοδευόμενη από την απόλυτη ανικανότητα και των δυο Διεθνών, έδωσε στις αριστερές κεντριστικές οργανώσεις μια ώθηση προς τον κομμουνισμό, αυτό είναι μια από τις πιο σπουδαίες προϋποθέσεις για τη δημιουργία νέων κομμάτων και μιας νέας Διεθνούς.

Στο πεδίο της θεωρίας, το ΑΕΚ είναι εντελώς ανίκανο. Αυτό δίνει ένα πλεονέχτημα στο επίσημο Κομμουνιστικό Κόμμα- εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος. Αυτό ανοίγει το πεδίο για την επέμβαση του βρεττανικού μας τμήματος. Δεν είναι αρκετό να έχουμε σωστές ιδέες. Σε μια αποφασιστική στιγμή πρέπει κανένας να γνωρίζει πως να δείχνει τη δύναμη του στους αναπτυγμένους εργάτες.Στο βαθμό που μπορώ να κρίνω από δω που είμαι, δεν έχει ακόμα χαθεί η πιθανότητα να επιδράσουμε στην παραπέρα εξέλιξη του ΑΕΚ σα σύνολο. Αλλά σε δύο μήνες από τώρα, το ΑΕΚ θα έχει εντελώς μπλεχτεί μέσα στα γρανάζια της σταλινικής γραφειοκρατίας και θα χαθεί, αφήνοντας χιλιάδες απογοητευμένους εργάτες. Είναι απαραίτητο να δράσουμε και να δράσουμε άμεσα.

Αξίζει να μπούμε στο ΑΕΚ μόνο αν βάλουμε για σκοπό μας να βοηθήσουμε αυτό το κόμμα, δηλ. την επαναστατική του πλειοψηφία για να το μεταμορφώσουμε σ ένα πραγματικά μαρξιστικό κόμμα. Ασφαλώς μια τέτοια είσοδος θα ήταν απαράδεχτη εαν η Κεντρική Επιτροπή του ΑΕΚ απαιτήσει από τους φίλους μας να αποκηρύξουν τις ιδέες τους, ή την ανοιχτή πάλη γι’ αυτές τις ιδέες μέσα στο κόμμα. Αλλά είναι απόλυτα επιτρεπτό να αναλάβει κανείς την υποχρέωση να παλέψει για τις απόψεις του στη βάση του κομματικού καταστατικού και μέσα στα πλαίσια της κομματικής πειθαρχίας. Το μεγάλο πλεονέχτημα της Αριστερής Αντιπολίτευσης βρίσκεται στο γεγονός ότι έχει ένα θεωρητικά επεξεργασμένο πρόγραμμα, διεθνείς εμπειρία και διεθνή έλεγχο. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει η παραμικρή βάση για να φοβάται κανείς ότι οι Βρεττανοί μπολσεβίκοι-λενινιστές θα διαλυθούν χωρίς ν’αφήσουν ίχνη μέσα στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα.

Μερικοί σύντροφοι τονίζουν ότι το ΑΕΚ έχει πολύ αδυνατίσει, ότι πίσω από το παλιό πρόσωπο κρύβεται μια ετοιμόροπη δομή. Αυτό είναι πολύ πιθανό. Αλλά αυτό δεν είναι ένα επιχείρημα ενάντια στην είσοδο. Στην παρούσα του σύνθεση είναι καθαρό, το ΑΕΚ δεν είναι βιώσιμο. Αδυνατίζει και χάνει μέλη όχι μόνο προς τα δε ξια, αλλά και προς τ’αριστερά, γιατί η ηγεσία του δεν, .εχει καθαρή πολιτική και δεν είναι ικανή να εχφυσήσει στο κόμμα εμπιστοσύνη και δύναμη. Αυτή η παραπέρα αποσύνθεση του ΑΕΚ μπορεί να σταματήσει μόνο αν μεταδοθούν σ’αυτό οι μαρξιστικές ιδέες πάνω στα προβλήματα της εποχής μας και ειδικά μια μαρξιστική ανάλυση της σταλινικής γραφειοκρατίας. Μόνο οι μπολσεβίκοι Λενινιστές μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Αλλά για να το κάνουν αυτό πρέπει θαρραλέα να καταστρέφουν το τείχος που τους χωρίζει σήμερα από τους επαναστάτες εργάτες του ΑΕΚ. Εάν ο μηχανισμός του ΑΕΚ δεν αποδεχτεί το τμήμα μας μέσα στις γραμμές του κόμματος του αυτή θα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η ηγεσία έχει υποταχτεί στην σταλινική γραφειοκρατία πίσω από τις πλάτες του κόμματος. Σ’ αυτή τη χειρότερη περίπτωση θα αποκτούσαμε ένα ισχυρό όπλο ενάντια στους ηγέτες και θα κερδίζαμε την συμπάθεια των μελών της βάσης του ΑΕΚ. Μπορεί να μας αντιλεχτεί ότι το μικρό μέγεθος του βρεττανικού μας τμήματος δεν θα του επέτρεψε να παίξει τον ίδιο ρόλο σε σχέση με το ΑΕΚ, όσο η ομάδα των Γουάλτσερ- Φρέλιχ έπαιξε σε σχέση με το S.A.P., πιθανό. Αλλά ακόμα και αν το ΑΕΚ είναι καταδικασμένο να αποσυντεθεί, οι μπολσεβίκοι λενινιστές μπορούν να σώσουν για την επανάσταση ένα σπουδαίο πυρήνα απ’ αυτό το κόμμα. Δεν πρέπει επίσης να ξεχαστεί ότι η ομάδα των Γουάλτσερ-Φρέλιχ, ήταν εντελώς απομονωμένη, ενω οι βρεττανοί φίλοι μας μπορούν να υπολογίζουν στην διεθνή βοήθεια, για την δουλειά τους.

Φοβούμαι πολύ ότι οι βρεττανοί φίλοι μας, τουλάχιστον μερικοί απ’ αυτούς εμποδίζονται να μπουν στο ΑΕΚ φοβούμενοι την κακόβουλη κριτική των σταλινικών. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στην επαναστατική πολιτική από το να κινείται κανείς από εντελώς εξωτερικά, επιπόλαια κριτήρια ή από το φόβο της κοινής γνώμης της γραφειοκρατίας μόνο και μόνο γιατί είμασταν συνδεδεμένοι μ’αυτή στο παρελθόν. Είναι αναγκαίο να καθορίζεται ο δρόμος καθενός σύμφωνα με τα βαθύτερα ρεύματα μέσα στην προλεταριακή πρωτοπορία να εμπιστεύεται περισσότερο τη δύναμη των ιδεών του χωρίς να κοιτάξει πίσω τη σταλινική γραφειοκρατία.

ΓΚΟΥΡΟΒ (Λ.Τρότσκι)

16 Σεπτέμβρη 1933

Ο ΜΟΧΛΟΣ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

Πρός το Βρεττανικό Τμήμα Μπολσεβίκων Λενινιστών
Αγαπητοί σύντροφοι
 

Ελαβα το αντίγραφο της επιστολής σας της 5ης του Σεπτέμβρη και επιτρέψτε μου να εκφράσω μερικές ακόμα σκέψεις για το ζήτημα της εισόδου στο Α.Ε.Κ.

1. Δεν υπερβάλλουμε τη σημασία του ΑΕΚ. Στην πολιτική,όπως και στο φυσικό κόσμο, όλα αυτά είναι σχετικά. Σε σχέση με τη μικρή μας ομάδα, το ΑΕΚ είναι μια μεγάλη οργάνωση. Ο μικρός μοχλός σας είναι ανεπαρκής για να κινήσει το Εργατικό Κόμμα, αλλά μπορεί να έχει μεγάλη επίδραση στο ΑΕΚ.

2. Μου φαίνεται ότι τείνετε να βλέπετε το ΑΕΚ με τα μάτια του σταλινικού κόμματος, δηλ. να υπερβάλετε τον αριθμό των μικροαστικών στοιχείων και να υποτιμάτε τον αριθμό των προλεταριακών στοιχείων του κόμματος. Αλλά αν εκτιμήσουμε ότι οι εργάτες αποτελούν μόνο 10% (μια προφανής υποτίμηση εφόσον αγνοείτε τους -δυσανάγνωστες λέξεις που μάλλον λένε «νέοι εργάτες») ακόμα και σ’αυτή τη περίπτωση έχετε χίλιους εργάτες με επαναστατική σκέψη και στην πραγματικότητα πολλούς περισσότερους.

3. Το άλμα από χίλιους σε δέκα χιλιάδες μέλη είναι πολύ ευκολότερο απ’ το άλμα από 40 άτομα σε χίλια.

4. Μιλάτε για τα πλεονεχτήματα της επίδρασης σας στο ΑΕΚ από τα έξω. Παρμένα σε πλατιά ιστορική κλίμακα, τα επιχειρήματά σας είναι αναντίρρητα, αλλά υπάρχουν μοναδικές, εξαιρετικές περιστάσεις που πρέπει να ξέρουμε πως να τις χρησιμοποιήσουμε με εξαιρετικά μέσα. Σήμερα, οι επαναστάτες εργάτες του ΑΕΚ μένουν ακόμα στο κόμμα τους. Η προοπτική του να μπουν σε μια ομάδα σαράντα ανθρώπων, που τις αρχές της δεν τις καλοξέρουν καν, δεν μπορεί καθόλου να τους ενθουσιάσει. Εαν μέσα στον επόμενο χρόνο απογοητευτούν με το ΑΕΚ, δεν θα πάνε σε σας, αλλά στους σταλινικούς που θα τσακίσουν τα κόκκαλα αυτών των εργατών.

Αν μπείτε στο ΑΕΚ για να δουλέψετε, για να μεταμορφώσετε το κόμμα (δηλ. τον επαναστατικό του πυρήνα) σε μπολσεβίκικο οι εργάτες θα σας δουν σα συνάδελφους, συντρόφους κι όχι σαν αντίπαλους που θέλουν να δημιουργήσουν σχίσμα στο κόμμα τους από τα έξω.

5. Αν ήταν ένα σχηματισμένο, ομοιεγενές κόμμα, μ’ένα σταθερό μηχανισμό, η είσοδος σ’αυτό δεν θάταν μόνο άχρηστη, αλλά και μοιραία. Αλλά το ΑΕΚ βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατάσταση. 0 μηχανισμός του δεν είναι ομοιογενής και κατά συνέπεια, επιτρέπει μεγάλη ελευθερία σε διάφορα ρεύματα. Η επαναστατική βάση του κόμματος φλέγεται για να βρει λύσεις. Οταν παραμένετε σα μια ανεξάρτητη ομάδα, αντιπροσωπεύετε, στα μάτια των εργατών, μικρούς ανταγωνιστές των σταλινικών. Μέσα στο κόμμα μπορείτε με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία να απομονώσετε τους εργάτες ενάντια στο σταλινισμό.

6. Πιστεύω (κι αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη), ότι ακόμα κι αν εγκαταλείψετε το ειδικό σας όργανο, θα μπορείτε να χρησιμοποιείτε για τη δουλειά σας το όργανο του ΑΕΚ. 0 «Νέος Ηγέτης» και το συζητητικό δελτίο. Το αμερικάνικο «Μίλιταντ» καθώς και το ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΕΛΤΙΟ μπορούν κάλλιστα να βοηθήσουν τη δουλειά σας.

7. Πρέπει όλα τα μέλη της ομάδας σας να μπουν στο ΑΕΚ. Αυτό είναι ένα καθαρά πρακτικό πρόβλημα (αν τα μέλη σας που δουλεύουν μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Βρεττανίας έχουν ένα μεγάλο πεδίο δραστηριότητας, μπορούν να μείνουν εκεί λίγο περισσότερο, παρότι εγώ προσωπικά πιστεύω ότι οι καρποί της δουλειάς τους θα ήταν, κάτω σημερινούς όρους, πολλές φορές μεγαλύτεροι, μέσα στο ΑΕΚ.

8. Το αν θα μπείτε μέσα στο ΑΕΚ σα φράξια ή σαν άτομα, είναι ένα καθαρά τυπικό ζήτημα. Στην ουσία θα είσαστε φυσικά μια φράξια που αποδέχεται μια κοινή πειθαρχία. Πριν μπείτε στο ΑΕΚ κάνετε μια δημόσια δήλωση: «Οι απόψεις μας είναι γνωστές. Βασιζόμαστε στις αρχές του μπολσεβικισμού-λενινισμού κι έχουμε σχηματισθεί σε τμήμα της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης. θεωρούμε τις ιδέες της σαν την μόνη βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί η Νέα Διεθνής. Μπαίνουμε στο ΑΕΚ για να πείσουμε τα μέλη αυτού του κόμματος στην καθημερινή πραχτική δουλειά, για την ορθότητα των ιδεών μας και για την αναγκαιότητα να συνδεθεί το ΑΕΚ με τους πρωταγωνιστές της Νέας Διεθνούς»

Με ποια έννοια θα μπορούσε μια τέτοια διακήρυξη να μειώσει το γόητρο της ομάδας σας; Αυτό δεν είναι καθαρό για μένα.

Φυσικά, η Διεθνής Γραμματεία δεν έχει και δε θα μπορούσε νάχει σα σκοπό της να σας αναγκάσει με μια διαταγή να μπείτε στο ΑΕΚ. Αν εσείς οι ίδιοι δεν πεισθείτε για τη χρησιμότητα ενός τέτοιου βήματος, η είσοδός σας θα είναι άσκοπη. Το βήμα είναι εξαιρετικά υπεύθυνο. Είναι αναγκαίο να το ζυγίσετε και να το σκεφτείτε καλά. Ο σκοπός αυτού του γράμματος, όπως και των προηγούμενων είναι να βοηθήσει στη συζήτησή σας. (19)

Με θερμούς συντροφικούς χαιρετισμούς,

Λ.Τρότσκυ 2 Οχτώβρη 1933

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

19. Η πλειοψηφία του βρεττανικού τμήματος, ψήφισε ενάντια στην είσοδο στο ΑΕΚ. Αλλά μια μειοψηφία, μπήκε.

Σχετικά:

 

 

 

One response to “Κείμενα για τον Εισοδισμό (1933)

  1. σα να γυρισα πισω στα νεανικα μου χρονια και τα «σεμιναρια» – :-)) τοτε που οι συντροφοι μου στο ΠΑΣΟΚ (οπου ειχα προσχωρησει) με αποκαλεσαν Χαραλαμπιδικο («καποιοι») και με κατηγορησαν ως εισοδιστή – Τροτσκιστη (κυριως ο ιεροεξεταστής Στέφανος Τζουμάκας) – και αντε μπροστα σε 500 ατομα να προσπαθεις να καθαρισεις – τελικα με τα blogs υπαρχει παντα το απροσμενο – ξεκινάς για Καστέλα και καταλήγεις Ηλιουπολη – …

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s