Σκανδαλώδης αθώωση φασιστών φονιάδων στο Ρέθυμνο

Λίγες μέρες πριν τα φασιστόμουτρα στα Χανιά πυρπολήσουν το Στέκι Μεταναστών,  3 «σύντροφοί» τους αθωώνονταν (7/12/09) από το Εφετείο Χανίων για το φόνο του 17χρονου Εντισόν Γιαχάι την Πρωτοχρονιά του 2006 στο Ρέθυμνο. Μάλιστα στην απόφαση αυτή συντέλεσαν όχι οι δικαστές αλλά οι ένορκοι που αποφάσισαν ότι οι φονιάδες ρατσιστές «αθωώνονται για τη συνέργειά τους στο έγκλημα, και οι πρωτόδικες ποινές κάθειρξης 10 έως 14 χρόνων μετατρέπονται σε οκτάμηνη φυλάκιση με πενταετή αναστολή, απλά και μόνο για διατάραξη οικιακής ειρήνης» όπως καταγγέλλει η Αντιρατσιστική Κίνηση Ρεθύμνου.
Στην ίδια καταγγελία αναφέρεται επίσης ότι: «Μας εκπλήσσει το πώς είναι δυνατόν να ξεφεύγουν οι άνθρωποι που κινήθηκαν σαν εγκληματική συμμορία και μπήκαν στο σπίτι του παιδιού με σκοπό να σκοτώσουν, σα να ήταν αμέτοχοι στο έγκλημα.
Μας εξοργίζουν οι παραλείψεις της αστυνομίας, που είχαν αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμα στοιχεία και επιτρέπουν στους «αθώους» να ισχυρίζονται ότι δεν ανέβηκαν καν στο σπίτι, παρά τη μαρτυρία του δεύτερου παθόντα, πατέρα του παιδιού, πώς ήταν αυτοί οι ίδιοι που κράταγαν το παιδί του για να το μαχαιρώσει 17 φορές ο φυσικός αυτουργός.
Μας ενοχλούν πρόσφατα δημοσιεύματα του τοπικού τύπου που, αναφερόμενα στη δίκη στο εφετείο, αναπαράγουν μονομερώς τους ισχυρισμούς των κακούργων, που μασκαρεύουν το ρατσιστικό τους μένος μιλώντας για δήθεν ανάμειξη του Εντισόν σε μικροεπεισόδια και προκλητική συμπεριφορά, όταν υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι που μαρτυρούν το αντίθετο!
Φρίττουμε στην ιδέα ότι τα κροκοδείλια δάκρυα και ισχυρισμοί τους, πως τάχα δε φαντάζονταν πως θα συνέβαινε το κακό, φαίνονται πειστικοί σε ενόρκους που τους αθωώνουν, όταν είναι γνωστοί για τη ρατσιστική δράση τους στη φασιστική συμμορία ΟΕΡ.
Απελπιζόμαστε όταν το δικαστήριο στηρίζεται σε «αντιφάσεις» που οφείλονται στην ανεπαρκή μετάφραση που κάνει κάποιος τυχαίος, περαστικός, χωρίς να έχει την παραμικρή επάρκεια. Δίκαιη δίκη δε μπορεί να γίνει αν άλλα ερωτώνται, άλλα μεταφράζονται, άλλα απαντώνται και άλλα μεταφράζονται πάλι.
Αγωνιούμε για το μέλλον του τόπου αυτού, γιατί ξέρουμε ότι όταν η φασιστική απειλή μένει ατιμώρητη, όταν σήμερα δολοφονεί μετανάστες, αύριο θα επιτίθεται σε κάθε εργαζόμενο, κάθε αγωνιζόμενο, κάθε ένα που τολμάει να σηκώσει το ανάστημά του όταν απειλούνται ακόμα και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Εξάλλου αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένα έτος από τη δολοφονία και του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό.
Ενώνουμε τις φωνές μας με τις φωνές της οικογένειας για να μην περάσει το άδικο. Η τιμωρία μόνο του φυσικού αυτουργού και των βασανιστών του πατέρα του Εντισόν δε μας καλύπτει. Καλούμε όλους τους συμπολίτες μας, όλο τον κόσμο να φωνάξει μαζί μας. Να τιμωρηθούν όλοι οι ένοχοι. Να μην περάσει η αδικία. Καμία ανοχή στο ρατσισμό».

Αναδημοσιεύουμε εδώ σχετικό άρθρο της εφημερίδας Εργατική Εξουσία (Γενάρης 2006) .

Άγριο ρατσιστικό έγκλημα στο Ρέθυμνο

Το 2006 ξεκίνησε με μια άγρια δολοφονία ενός 17χρονου οικοδόμου του Εντισόν Γιαχάι, μετανάστη από την Αλβανία, ο οποίος ζούσε μαζί με την οικογένειά του στο Ρέθυμνο. Το γεγονός αυτό γίνεται ακόμα πιο εξοργιστικό όταν γίνεται γνωστό ότι η δολοφονία οργανώθηκε και εκτελέστηκε αργά τη νύχτα μέσα στο σπίτι του 17χρονου και μπροστά στα μάτια του ανύμπορου νεφροπαθή πατέρα του, ύστερα από εισβολή 7μελούς ομάδας, αποτελούμενη από έναν 18χρονο φαντάρο που κατηγορείτε για το φόνο και συνεργούς τον… πατέρα του και την… βουλγάρα φίλη του, τον αδελφό του και άλλους τρεις ρεθυμνιώτες.  Οι δολοφόνοι αφού πρώτα χύπησαν άγρα τον νεφροπαθή πατέρα του 17χρονου στη συνέχεια τον κυνήγησαν μέχρι την ταράτσα του σπιτιού του και τον αποτελείωσαν με… 17 μαχαιριές!!!
Οι δολοφόνοι προέβαλλαν ως δικαιολογία ένα καυγά που είχε προηγηθεί αρκετές ώρες νωρίτερα σε κλαμπ του Ρεθύμνου όπου και συνεπλάκησαν παρέες νεαρών αλβανών και ελλήνων με αφορμή ένα φανελάκι που φορούσε ένας αλβνανός με τη σημαία της πατρίδας του. Φαίνεται ότι η ρατσιστική αληταρία του Ρεθύμνου δεν ανέχεται τέτοιου είδους… «προκλήσεις». Δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία για να καταλάβει κανείς τι συνέβη. Ακόμα και οι δικαιολογίες που ακούγονται είναι εντελώς γελοίες. Απαγορεύεται σε κάποιον να φορά την μπλούζα της πατρίδας του; Αν για παράδειγμα ήταν βραζιλιάνος ή αμερικάνος, ή γερμανός τα φασιστάκια του Ρεθύμνου θα έκαναν τον καυγά; Σε κάποιο γκάλοπ που έγινε μετά το έγκλημα, ένα 30% δήλωσε ότι φταινε και οι αλβανοί που προκαλούν. Τι προκάλεσαν δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι θέλουν να μας πουν, ότι επειδή οι ρατσιστοαλήτες ερεθίζονται με τις αλβανικές σημαίες θα πρέπει οι νεαροί αλβανοί να μην τις φοράνε για να μην τους σκοτώνουν;
Σε κάθε περίπτωση, το έγκλημα θα έπρεπε να είχε συνταράξει την ελληνική κοινωνία. Γιατί δεν έχει συμβεί ξανά κάτι παρόμοιο με αυτό. Εδώ δεν είχαμε ένα έγκλημα «εν βρασμώ ψυχής». Οι αλήτες είχαν όλο το χρόνο να προετοιμαστούν και να οργανώσουν την επιδρομή. Η στόχευση επίσης δεν ήταν τυχαία. Φαίνεται ότι ο άτυχος Εντισόν δεν είχε εμπλακεί στον καυγά αλλά έτυχε και γνώριζαν το σπίτι του. Ούτε και με το προηγούμενο του δολοφόνου Καζάκου μπορεί να συγκριθεί. Γιατί εκεί ήταν ένας αλήτης που έδρασε μόνος του, με όσα κουβαλούσε στο σάπιο μυαλό του. Στο έγκλημα του Ρεθύμνου υπήρχε συνεννόηση ανάμεσα σε ολόκληρη ομάδα δολοφόνων.
Κι όμως, δεν συνέβει έτσι. Τα ΜΜΕ παρουσίασαν το θέμα απογυμνώνοντάς το επιμελώς από τα ρατσιστικά χαρακτηριστικά του. Εδώ δεν ούρλιαζαν για τους «επικίνδυνους έλληνες κακοποιούς και δολοφόνους» όπως έκαναν λίγες μέρες μετά με την υπόθεση του ρώσου δραπέτη. Αυτό που γινόταν στα πανελλαδικής εμβέλειας ΜΜΕ, απλώς αντανακλούσε τα όσα ακολούθησαν το ρατσιστικό έγκλημα στη ρεθυμνιώτικη κοινωνία. Ο επίσημος πολιτικός κόσμος του Ρεθύμνου και ιδιαίτερα οι κύκλοι της οικογένειας Κεφαλογιάννη προσπάθησαν να διαχωρίσουν το έγκλημα από το ρατσιστικό κίνητρο παρουσιάζοντάς το ως το τραγικό αποτέλεσμα ενός νεανικού καυγά που θα μπορούσε να είχε οποιονδήποτε για θύμα. Πρόκειται για τις γνωστές αλχημείες των απολογητών του ρατσισμού που προσπαθούν στο τέλος να εξισώσουν το θύμα με τον θύτη. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και τοπικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο Β. Μουνδριανάκης, δικηγόρος των δολοφόνων που χαρακτήρισε μπούρδες τα όσα ακούγονται για το ρατσιστικό υπόβαθρο του εγκλήματος.
Δεν είναι παράξενο λοιπόν που μέσα σε αυτό το περιβάλλον βρίσκει χώρο η φασιστική αληταρία της περιοχής να δράσει, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα τόλμαγαν να ξεμυτίσουν ούτε ένα μέτρο από τις τρύπες τους. Γιατί δεν είναι δυστυχώς το πρώτο βίαιο περιστατικό ενάντια σε μετανάστες στην πόλη του Ρεθύμνου. Τον τελευταίο χρόνο και μετά το πογκρόμ εναντίον αλβανών μεταναστών που ακολούθησε τον ποδοσφαιρικό αγώνα με την Ελλάδα τον Σεπτέμβρη του 2004, οργανώθηκε επίθεση ενάντια στο Στέκι Μεταναστών όπως επίσης και τραυματισμοί αριστερών και αντιεξουσιαστών από επιθέσεις φασιστών στην πόλη. Την ίδια στιγμή σε πολλά μαγαζιά έχει επιβληθεί ένα είδος απαρτχάιντ όπου απαγορεύεται η είσοδος σε μετανάστες.

Απάντηση

Η δολοφονία του 17χρονου Εντισόν Γιαχάι δεν πρέπει να μείνει χωρίς απάντηση. Στο Ρέθυμνο ήδη έγιναν δυο διαδηλώσεις. Η πρώτη την επόμενη μέρα της δολοφονίας από 150 και πλέον συμπατριώτες του, που συνόδεψαν και το φέρετρο μέχρι το βαπόρι που θα τον μετέφερε στον Πειραιά και από κει στην Αλβανία. Η δεύτερη οργανώθηκε ύστερα από πλατιά συνέλευση στο Εργατικό Κέντρο και πραγματοποιήθηκε στις 11 Γενάρη με συμμετοχή 1000 ατόμων και ύστερα από κάλεσμα συνδικαλιστικών, μεταναστευτικών  και πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς και είχε πανκρήτιο χαρακτήρα. Όμως, ακόμα και εκείνη τη μέρα τα φασισταριά μιας τοπικής συμμορίας της Οργάνωσης Εθνικιστών Ρεθύμνου τόλμησαν να δημοσιεύσουν κείμενο στο οποίο καλούσαν σε αποχή από το συλλαλητήριο, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι πονηροί διέδιδαν ότι θα πραγματοποιηθεί μέχρι και αντισυγκέντρωση. Είναι φανερό πως ακόμη και μια μαζική και μαχητική διαδήλωση σαν αυτή της 11ης Γενάρη, δεν αρκεί από μόνη της να κόψει τη δράση στα φασιστοειδή της πόλης.
Αντιθέτως, η συγκέντρωση της Αθήνας το πρωί της 15ης Γενάρη δεν είχε τη συμμετοχή που θα αντιστοιχούσε στο γεγονός. Λίγες εκατοντάδες αλβανών και ακόμα λιγότερες ελλήνων αντιρατσιστών.  Κι όμως το γεγονός αυτό θα έπρεπε να συνταράξει την αλβανική κοινότητα αλλά και να κινητοποιήσει ολόκληρη την αριστερά. Η αλβανική κοινότητα στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι υφίσταται τα πάνδεινα, δεν έχει καταφέρει να βρει τους τρόπους για την αυτοπροστασία της, αλλά ούτε και να συνδεθεί με τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό είναι ένα γεγονός που θα πρέπει να προβληματίσει και τους έλληνες και τους αλβανούς αγωνιστές. Από την άλλη, η αναιμική συμμετοχή της αριστεράς δείχνει την αδυναμία της να αγκαλιάσει τις κινητοποιήσεις ενός σοβαρού τμήματος της εργατικής τάξης και μάλιστα του πιο καταπιεσμένου, των μεταναστών. Αντικατοπτρίζει όμως και μια συγκεκριμένη στάση ανοχής της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής εργατικής τάξης ιδιαίτερα στην εκδήλωση ρατσιστικών κρουσμάτων.
Όπως και να έχει, οι δολοφονικές επιθέσεις των φασιστών μπορούν να απαντηθούν μόνο με την οργανωμένη αυτοάμυνα των καταπιεσμένων, αυτών που σε τελική ανάλυση δέχονται και θα δεχτούν τις επιθέσεις τους. Και ειδικά σε περιοχές που για τον ένα ή άλλο λόγο έχουν μεταβληθεί σε σφηκοφωλιές των ρατσιστών. Οργανωμένες ομάδες περιφρούρησης στα πλαίσια ενός πλατιού αντιφασιστικού μετώπου είναι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των νοσταλγών του Άουσβιτς και του Νταχάου.

Εργατική Εξουσία, 19/1/2006

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s