Έλεος πια με τον «επικεφαλής» του ΣΥΡΙΖΑ

Η κατάσταση πλέον στο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη γραμματεία του αδυνατούν να μοιράσουν δυο γαιδάρων άχυρα. Αν δεν έχει εντρυφήσει κανείς, όχι τόσο στις πολιτικές και ιδεολογικές ενδεχομένως διαφορές, όσο στα τερτίπια της μεγάλης σχολής των γραφειοκρατών αδυνατεί να καταλάβει ποιο ακριβώς είναι το αντικείμενο της διαφωνίας που απειλεί να τινάξει όλο το ΣΥΡΙΖΑ στον αέρα.

Οι πρωταγωνιστές του δράματος είναι ακριβώς αυτοί που λίγα χρόνια πριν και μέχρι πρότινος διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους ότι η αριστερά μπορεί να ενωθεί ξανά, ότι δεν έχουν σημασία οι παλιές διαφορές, ότι η ανασύνθεση μπορεί να αλέσει εκ νέου το ρεφορμισμό και την επανάσταση και άλλα τέτοια. Ανεξάρτητα από το αν όλες αυτές οι υποσχέσεις μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, σίγουρα η επίκληση μια νέας ενότητας της αριστεράς έδωσε μια ορμή επανασυσπείρωσης και ενεργής επανένταξης σε απογοητευμένους αγωνιστές που για χρόνια έμειναν εκτός της οργανωμένης πάλης. Για μια στιγμή μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε να γίνεται πόλος έλξης μια ευρύτερης λαϊκής δυσαρέσκειας (άνοιξη 2008) που όμως χάθηκε τους επόμενους μήνες.
Στο διάστημα αυτό και ιδιαίτερα στη φάση της περσινής δημοσκοπικής έκρηξης αναπτύχθηκε μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ μια συζήτηση για το κατά πόσο αυτή η προσπάθεια θα μπορούσε να καταλήξει σε ένα ενιαίο πολιτικό μόρφωμα, υπερβαίνοντας τα παλιά οργανωτικά σχήματα. Σε κάθε περίπτωση αυτό θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο στο βαθμό που οι διαφορές, όχι μόνο οι ιστορικές αλλά και οι τρέχουσες πολιτικές, θα μπορούσαν να ξεπεραστούν,  ή να αναγνωριστούν ως τέτοιες και οι φορείς τους να συνυπάρξουν σε ένα ενιαίο κόμμα αποδεχόμενες όμως να βρεθούν στην μειοψηφία αν έτσι προκύψει και να δώσουν από εκεί τον αγώνα τους. Όμως η καλλιέργεια απ’ όλες τις μεριές και τις συνιστώσες που λαμβάνουν ως τέτοιες μέρος στο ΣΥΡΙΖΑ, να υπερθεματίζουν περί της ανασύνθεσης και της ενότητας, όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν άφησε κανένα περιθώριο να αναπτυχθεί μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από την ουσία αυτής της ενότητας. Το αποτέλεσμα είναι οι διαφορές να συνεχίζουν να υπάρχουν και απλώς να κρύβονται κάτω από το χαλί.

Οι εξαρχής περιορισμοί

Ο βασικός λόγος που δεν άνοιξε ποτέ μια ουσιαστική κουβέντα ήταν η ίδια η φύση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος συγκροτήθηκε σαν ένα μέτωπο κορυφής που υπάρχει μόνο όσο συναινούν σε αυτό οι συμμετέχοντες. Η ίδια η συμφωνημένη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο συντονιστικής γραμματείας όπου συμμετέχουν ισότιμα οι συνιστώσες χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το πραγματικό τους ειδικό βάρος, είναι από τη φύση της εύθραυστη, μεταβατική και προβληματική. Αναφερόμαστε στον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις όπου απαιτείται η ομοφωνία. Ανεξάρτητα από τους λόγους που κανείς διαλέγει ένα τέτοιο πλαίσιο συνύπαρξης, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι μια τέτοια συμφωνία είναι χαλαρή, προσωρινή και ανά πάσα στιγμή υπό αμφισβήτηση. Υπάρχει μόνο όσο συμφωνούν οι ηγεσίες των συνιστωσών και για να λέμε την αλήθεια όσο συμφωνεί το 80% των συνιστωσών που είναι ο ΣΥΝ. Το καθεστώς αυτό δεν επιτρέπει να βαθύνει μια συζήτηση μέχρι του σημείου διαφορετικές πλατφόρμες να έλθουν σε αντιπαράθεση και να υπερισχύσει η μια ή η άλλη. Εδώ δεν υπάρχουν ψηφοφορίες, ούτε πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ομόφωνα, συναινετικά. Όλοι παίρνουν την ευθύνη και στο τέλος κανείς. Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τα σημερινά προβλήματα. Γιατί όταν εμφανιστούν οριακές διαφωνίες ακόμα και για το ποιος πρέπει να ηγείται ενός ψηφοδελτίου δεν υπάρχει τρόπος να παρθεί μια απόφαση.
Όπως λειτουργεί ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό δεν μπορεί να γίνει. Θα μπορούσε μόνο αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένας ενιαίος οργανισμός με εκλεγμένα όργανα από μια ενιαία βάση. Αυτό όμως ήταν γνωστό σε όσους έφτιαχναν το ΣΥΡΙΖΑ. Παρόλα αυτά δεν ξεκαθάρισαν εξαρχής ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα μέτωπο 8-10 οργανώσεων και ενός κόμματος. Δημιούργησαν την εντύπωση ότι μπορεί να δημιουργηθούν όργανα βάσης. Πάνω σ’ αυτήν την αυταπάτη πολλές συνιστώσες προσπάθησαν να υπερβούν την αρχική οργανωτική συμφωνία και καλώς έπραξαν αφού έτσι θεωρούσαν σωστό. Όμως υπήρχαν άλλες που για τους δικούς λόγους, δεν ήθελαν να προχωρήσουν πιο πέρα από εκεί. Όμως και αυτές όλα αυτά τα χρόνια εξίσου έσπερναν αυταπάτες για την ενότητα της αριστεράς, για το πόσο έχουν ξεπεραστεί οι προηγούμενες διαφορές, για τη δυναμική του εγχειρήματος που συσπειρώνει κόσμο που δεν είναι στις συνιστώσες κ.ο.κ. Όμως θα έπρεπε να σκεφτούν ότι αυτός ο κόσμος κάποτε θα διεκδικούσε ισότιμη συμμετοχή, δικαίωμα να αποφασίζει τη γραμμή. Όταν φτιάχνεις επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ, τοπικές, θεματικές και κλαδικές, κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Μια τέτοια συμμετοχή θα μπορούσε να εξασφαλιστεί μόνο με τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα νέο κόμμα το οποίο θα εκλέγει από τα κάτω προς τα πάνω τα όργανά του και θα αποφασίζει αυτόνομα και δημοκρατικά την πολιτική του γραμμή. Σ’ αυτό όμως δεν συμφωνεί κανείς. Ακόμα και οι συνιστώσες που υποστηρίζουν το “ΣΥΡΙΖΑ των μελών” δεν μιλάνε για κόμμα αλλά για “μορφώματα”. Μιλάνε για μέλη, αλλά για να παρθεί μια απόφαση δεν θα γίνονται ψηφοφορίες αλλά θα προκύπτει μέσα από ένα δαιδαλώδες συναινετικό σύστημα ποσοστώσεων στα όργανα όπου καμία συνιστώσα δεν θα έχει ούτε καν σχετική πλειοψηφία. Ένα τέτοιο σύστημα πριμοδοτεί τις μικρές συνιστώσες και τιμωρεί τις μεγάλες και ιδιαίτερα τον Συνασπισμό που σε τελευταία ανάλυση αποτελεί το 80% του εγχειρήματος. Επιπλέον διατηρεί τον αποφασιστικό ρόλο των συνιστωσών και αυτό γίνεται από αυτούς που υποτίθεται θέλουν να τις υπερβούν. Για όποιον δεν είναι αδαής καταλαβαίνει ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό και πολύ περισσότερο δεν είναι λειτουργικό. Ακόμα και αν συμφωνούσαν οι πάντες σε μια τέτοια ευφάνταστη λειτουργία θα οδηγούσε ξανά στη σημερινή παράλυση με την πρώτη σοβαρή διαφωνία.

Όσοι έκαναν την επιλογή να συμμετάσχουν στο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς θα γνώριζαν με ποιους συμμαχούσαν. Σίγουρα οι πολιτικοί οργανισμοί μπορούν να μετακινηθούν προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά. Σε μια κινηματική ή σε μια πιο θεσμική παρέμβαση κ.ο.κ. Η συμμετοχή στο εγχείρημα προκάλεσε τριγμούς και γκρίνιες όχι μόνο μέσα στο ΣΥΝ άλλά και σε άλλες συνιστώσες. Ακόμα και μικροδιασπάσεις. Ακόμα και στην Εργατική Εξουσία από την οποία προήλθε η Κόκκινη Ορχήστρα έγινε το ίδιο. Κάθε επιλογή που κάνεις κανείς μπορεί να τον φέρουν σε σύγκρουση με τους παλιούς του συντρόφους. Ρισκάρει όμως και παίρνει την ευθύνη. Τώρα αν δεν πάνε τα πράγματα όπως θα ήθελε δεν του φταινε οι άλλοι. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς να παριστάνει ότι έπεσε από τα σύννεφα. Ή ότι ξεγελάστηκε.
Εξαρχής όσοι συμμετείχαν στο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρναν αυτό το ρίσκο. Όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά οι διαφορές έμεναν στο συρτάρι. Τώρα που όλα πάνε χάλια φαίνεται όλη η γύμνια του εγχειρήματος και ότι σπέρνοντας αυταπάτες δεν χτίζεις τίποτα στέρεο.

Υπάρχει διέξοδος από την κρίση;

Ο ΣΥΡΙΖΑ περνάει μια κρίση που μπορεί να είναι και το τέλος του. Στη φάση που βρίσκεται είναι ολοφάνερο ότι κάθε προσπάθεια μετατροπής του σε “ενιαίο μόρφωμα” δεν μπορεί να έχει καμία τύχη και ειδικά με τον τρόπο που μπαίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί μόνο σαν ένα εκλογικό μέτωπο και ίσως σαν ένα μέτωπο που θα παίρνει κοινές πρωτοβουλίες όπου υπάρχει συμφωνία γι’ αυτό. Από εκεί και πέρα εφόσον υπάρχει αδυναμία χάραξης μιας κεντρικής πολιτικής κατεύθυνσης,  γιατί τι άλλο μπορεί να υποκρύπτει η διαμάχη γύρω από τον επικεφαλής, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος ύπαρξης όλων αυτών των άπειρων θεματικών και τοπικών επιτροπών που δεν έχουν καμία ευθύνη και για τίποτα.
Ακόμα και η κοινοβουλευτική ομάδα που θα προκύψει από το κοινό ψηφοδέλτιο, ούτε αυτή θα μπορεί να είναι ενιαία, όπως και αποδείχτηκε ότι δεν είναι. Αυτό θα αποτελούσε μια πρώτη διέξοδο στην κρίση και θα έφερνε μια ισορροπία ανάλογη της πραγματική πολιτικής συμφωνίας και της εμπιστοσύνης τη συνοδεύει. Μια εμπιστοσύνη που δεν μπορεί να κατακτηθεί με σταλινικές προσωπικές δηλώσεις εκ των προτέρων για τη στάση που θα κρατήσει κανείς μελλοντικά στο κοινοβούλιο. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σοβαρότητα και δυστυχώς το έχει πάρει χαμπάρι όλη η κοινωνία. Μπορεί έστω και την τελευταία στιγμή να υπάρχει ένα κοινό ψηφοδέλτιο, χωρίς όμως την εγγύηση ότι θα είναι και μια η κοινοβουλευτική ομάδα που θα προκύψει. Μπορεί να φαίνεται περίεργο αυτό, αλλά ακόμα πιο περίεργο είναι να θέλει να ελέγχει κανείς μια κοινοβουλευτική ομάδα χωρίς να υπάρχει κόμμα από πίσω της. Αυτό το πρόβλημα προέκυψε μπόλικες φορές και δεν λύθηκε. Η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εκλεγεί από καμία βάση, απλώς είναι ένα συντονιστικό όργανο. Κι όμως είχε την παράλογη απαίτηση να έχει υπό τον έλεγχό της την κοινοβουλευτική ομάδα. Επίσης παράλογη ήταν η απαίτηση από κάποιους  να διαγραφεί ή να παραιτηθεί ο Κοροβέσης από την κοινοβουλευτική ομάδα. Πολύ σωστά τους απάντησε ότι δεν υπάρχει όργανο που να μπορεί να του επιβάλει τέτοια ποινή. Όλα αυτά έχουν προκύψει από το ερμαφρόδιτο καθεστώς του ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας τον στα όρια της αντοχής του.
Στην πραγματικότητα η προτεινόμενη διαδικασία μεταμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά μπορεί να είναι δείχνει και τη ρεφορμιστική και τελικά συντηρητική σκέψη των συνιστωσών του. Αντί να είναι μια ξεκάθαρη και σταράτη πρόταση, είναι όλο ήξεις και αφήξεις.  Ναι μεν ενότητα αλλά όχι κόμμα. Ε βέβαια αφού το κόμμα θυμίζει και λίγο Λένιν, ας μην το λέμε. Αλλά δεν είναι αυτό. Στην ουσία είναι ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά. Κανείς δεν τολμάει να μπει από μηδενική βάση σε ένα νέο κόμμα. Αυτό θα ήταν πραγματικά μια επαναστατική ρήξη με το παρελθόν. Αυτό δεν θα εξέλειπε τις ουσιαστικές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Σε ένα τέτοιο κόμμα θα είχαν θέση οι γνωστές τάσεις που συνοδεύουν την ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Η επιλογή να συνυπάρξουν σε ένα κόμμα δεν σημαίνει ότι οι διαφορές κρύβονται. Θα ήταν μια δοκιμασία για όλους, να ξαναδοκιμάσουν τις αντοχές τους, τα επιχειρήματά τους, τις δυνάμεις τους. Μια ευκαιρία για τον κόσμο της αριστερά που θέλει ενότητα στη δράση αλλά και μια ευκαιρία να συζητήσει και να δοκιμάσει ξανά τη στρατηγική και το δρόμο για το σοσιαλισμό, ύστερα από 20 χρόνια σιωπής, αμυντισμού και κινηματισμού. Φαίνεται όμως ότι όλοι κάτι φοβούνται ή κάτι έχουν να υπερασπιστούν. Φοβούνται το καπέλωμα, μην τους τη φέρουν κάποιοι άλλοι, με βρεθούν στο τέλος ριγμένοι κ.ο.κ. Γι’ αυτό ζητάνε εγγυήσεις, ποσοστώσεις και οτιδήποτε άλλο, για να μην βγαίνει ποτέ καμία απόφαση. Μα αν είναι έτσι γιατί συζητάμε. Αν ο ένας κάνει κολπάκια στον άλλο, αν δεν υπάρχει η στοιχειώδης εμπιστοσύνη για τι μορφώματα μιλάμε; Πλάκα κάνουμε; Λοιπόν για να τελειώνουμε. Επαναστάτης ή ρεφορμιστής δεν γίνεται κανείς με το στανιό. Ούτε κανείς είναι χαϊβάνι για να βρεθεί εξ απρόοπτου. Τα πράγματα είναι απλά. Οι απόψεις που υπάρχουν στο Συνασπισμό και στις υπόλοιπες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστές. Αν κανείς νομίζει ότι όπως έχουν τα πράγματα μπορεί να κάνει κάτι μαζί ας το κάνει. Αν νομίζει ότι δεν γίνεται πάει και τελείωσε και ας το πει στα ίσα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ταλαιπωρείται ο λαός της αριστεράς και να περιμένει από τα κανάλια να μάθει αν ζει ή πέθανε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οι λύσεις είναι δύο. Ή ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε κόμμα γνωρίζοντας όσοι συμμετάσχουν σ’ αυτό ότι ο ΣΥΝ θα ξεκινήσει με 70-80% και επομένως θα βρεθούν σε θέση όχι ισότιμου συνομιλητή αλλά εκεί που είναι τα πραγματικά τους κυβικά. Αν κανείς πιστεύει ότι οι απόψεις του μπορούν να υπερισχύσουν ας δώσει από κει τη μάχη. Αλλιώς να βγει να τα πει κατευθείαν στην κοινωνία, όπως κάνει το ΜΛΚΚΕ και διάφοροι άλλοι, παίρνοντας και την ευθύνη της πολιτικής του και των πρακτικών του.
Η άλλη λύση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει μέτωπο κορυφής. Σε αυτή την περίπτωση το όλο “συμβιωτικό” εγχείρημα περιορίζεται εκεί που υπάρχει συμφωνία. Από κει και πέρα ο καθένας λεει και κάνει τα δικά του. Όπως φαίνεται εκεί βρισκόμαστε τώρα, αν ακόμα υποθέσουμε ότι συνεχίζει να υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα όσον αφορά την κόντρα για τον επικεφαλής. Ανεξάρτητα από το τι έχει συμφωνηθεί από την ίδρυσή του και αν ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πρόεδρος του ΣΥΝ ή όχι. Δικαιωματικά η μεγαλύτερη συνιστώσα και μάλιστα εδώ που ο ΣΥΝ είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό, πρέπει να έχει το κύριο λόγο. Τι να κάνουμε τώρα, ακόμα κι αν κανείς δεν το αντέχει, θα πρέπει να λάβει υπόψη του τον πραγματικό συσχετισμό δύναμης, τουλάχιστον όσον αφορά μια εκλογική μάχη. Δεν πρόκειται για το ποιος θα ηγηθεί της σοσιαλιστικής επανάστασης. Εκεί μπορεί καλύτερος να είναι κάποιος άλλος ή τέλος πάντων μια συνωμοτική ηγεσία σκληρών λενινιστών. Ας βάλουν τα βέτο τους οι επαναστάτες εκεί, κι ας αφήσουν τον Συνασπισμό να διαλέξει αυτός, δεν χάλασε και ο κόσμος. Είναι σίγουρο ότι από εκλογές έχει μεγαλύτερη εμπειρία από την ΚΟΕ και τη ΔΕΑ. Έλεος πια. Για εκλογές μιλάμε όχι για την προετοιμασία της ένοπλης εξέγερσης.
Και κάτι τελευταίο. Ας γράψουν και επίσημα αυτές οι συνιστώσες τη γνώμη τους γι’ αυτή τη φοβερή μάχη που δίνουν στην Βαλτετσίου γιατί στις ιστοσελίδες τους έχουν ακόμα τα νέα του προηγούμενου μήνα. Άντε γιατί θα διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και θα κάνουν τον απολογισμό μετά τις εκλογές, όταν το ΛΑΟΣ θα έχει 10% και αυτοί θα συζητάνε ακόμα τι πήγε στραβά και ο κόσμος τους γύρισε την πλάτη.

Κ.Μαραγκός

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s