Μερικά συμπεράσματα από τις ευρωεκλογές

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι μια οδυνηρή ήττα για την αριστερά και μια μεγάλη νίκη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Η ατζέντα που άνοιξε αμέσως μετά επιβεβαιώνει απόλυτα αυτό το συμπέρασμα. Σε όλα τα κιτρινοκάναλα,  το κεντρικό και μοναδικό θέμα είναι η “λαθρομετανάστευση” και στα πάνελ αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο είναι οι δημαγωγοί ρατσιστές του ΛΑΟΣ, οι “επιτροπές” των ξενοφοβικών νοικοκυραίων του Αγ. Παντελεήμονα, ακόμα και οι ναζιστές της “χρυσαυγής”. Η κυβέρνηση ήδη έχει αναλάβει δράση με μαζικές νυχτερινές σκούπες και απελάσεις στο κέντρο της Αθήνας, ικανοποιώντας το δήθεν “λαϊκό” αίτημα για επιβολή του νόμου και της τάξης.

Η περιβόητη αποχή

Πολλές από τις αναλύσεις ρίχνουν το βάρος στην όντως μεγάλη αποχή, και από αυτό καθένας επιχειρεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Πριν απ’ αυτό όμως θα πρέπει να βάλουμε τα μεγέθη στη θέση τους. Η πραγματική αποχή δεν είναι 48% γιατί απλά οι πραγματικοί ψηφοφόροι δεν είναι 10 εκατομμύρια. Οι κατάλογοι είναι φίσκα σε ανθρώπους που δεν ζουν πια ή που βρίσκονται μόνιμα στο εξωτερικό. Όλοι αυτοί ξεπερνούν κατά πολύ το 1,5 εκατομμύριο. Ο πληθυσμός άνω των 18 και με πολιτικά δικαιώματα ίσα που ξεπερνάει τα 8 εκατομμύρια και επομένως εκεί βρίσκεται το αληθινό νούμερο των εν δυνάμει ψηφοφόρων. Από αυτούς αν αφαιρέσει κανείς τους ασθενείς, τους υπέργηρους, και άλλους που αντικειμενικά αδυνατούν να προσέλθουν στις κάλπες, τότε πιθανότατα το νούμερο που θα μπορούσε δυνητικά να ψηφίσει πέφτει κάτω από τα 8 εκ. Αυτή είναι και η πραγματική εκλογική βάση.
Στις εθνικές εκλογές του 2004 ψήφισαν 7,6 εκ, ενώ το 2007 7,4 εκ. Τότε η πραγματική αποχή ήταν κάπου ανάμεσα στο 5 και 8%. Στις ευρωεκλογές πάντα το ποσοστό αυτό μεγαλώνει. Το 2004 ψήφισαν 6,3 εκ με μια πραγματική αποχή γύρω στο 20%. Τώρα με 1 εκ. λιγότερους (ψήφισαν 5,3 εκ.) θα πρέπει να υπολογίσουμε μια αποχή γύρω στο 33%. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μικρή η αποχή, αλλά έχει μια σημασία να μιλάμε πάνω στα πραγματικά νούμερα και όχι σε ότι θέλει ο κάθε τηλεπατέρας.

Από πού προήλθε η αποχή και τι μήνυμα περιέχει

Πολλοί πιστεύουν ότι η αποχή προήλθε κυρίως από ψηφοφόρους της δεξιάς. Αυτό δεν είναι σωστό. Είναι αλήθεια ότι η ΝΔ έχασε το 44% των ψήφων των εθνικών 07 και το 37% των ευρωεκλογών 04. Όμως ένα επίσης μεγάλο μέρος αυτών των ψήφων κινήθηκε προς άλλους συναφείς σχηματισμούς, μειώνοντας την αποχή στο σύνολο της δεξιάς στο 33% σε σχέση με το 07. Το ΠΑΣΟΚ είχε επίσης μια πτώση στο 25% ενώ η αριστερά ακόμα μεγαλύτερη στο 28% (χάνει 285 χιλ από το 1 εκ. του 07). Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ΝΔ είναι στην κυβέρνηση (και πρωταγωνιστεί στα σκάνδαλα, τις ρεμούλες, την καταστολή και την ποιο άγρια επίθεση στα λαϊκά εισοδήματα) η επιπλέον φθορά σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και την αριστερά είναι στην κυριολεξία ψίχουλα. Αν το πολιτικό κόστος του Βατοπεδίου, των ομολόγων, των άγονων γραμμών, της Siemens, της απίστευτης λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας από πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης και η σκανδαλώδης ατιμωρησία τους από το δικαστικό σύστημα του Σανιδά, είναι αντίστοιχο του κόστους που έχει η αριστερά (που ανεξάρτητα από τις ανεπάρκειές της τουλάχιστον δεν βαρύνεται με απροκάλυπτες ληστείες δις ευρώ της δημόσιας περιουσίας) τότε κάτι δεν πάει καλά.
Πίσω από τη μοιρασμένη αποχή δεν κρύβεται καμία αντισυστημική συμπεριφορά. Μια τέτοια συμπεριφορά θα έπρεπε να γίνεται εμφανής όχι τη μέρα της κάλπης, αλλά και τις μέρες πέριξ αυτής. Να τη βλέπουμε στο δρόμο και στη γενική διάθεση. Απεναντίας αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί είναι ο ρατσισμός, οι νοικοκυραίοι, οι πατριώτες και οι κάθε είδους σκοταδιστές. Ακόμα κι αν το σκηνικό αυτό έχει δημιουργηθεί σε ένα βαθμό από τους κυρίαρχους ιδεολογικούς μηχανισμούς προς αποκατάσταση της τάξης μετά το Δεκέμβρη, σημασία έχει ότι αυτοί που νιώθουν ότι τους παίρνει δεν είναι οι αριστεροί, οι καταπιεσμένοι, οι αντιεξουσιαστές κ.ο.κ. αλλά σύσσωμος ο πατριωτικός, ακροδεξιός συρφετός.
Ο συντηρητικός κόσμος, οι φοβισμένοι παππούδες, οι κάθε λογής “νοικοκυραίοι” που δεν ψήφισαν αυτή τη φορά τη ΝΔ, αν προσήλθαν στις κάλπες το έκαναν για να στηρίξουν ότι πιο συντηρητικό βρήκαν μπροστά τους. Το μήνυμά τους ήταν ξεκάθαρο. Περισσότερη ασφάλεια και καταστολή. Όσοι τώρα δεν προσήλθαν από αυτούς δεν σημαίνει ότι εγκατέλειψαν οριστικά τη δεξιά και τις αντίστοιχες ιδέες που αντιπροσωπεύει. Είναι ζητούμενο πως θα κινηθούν στο μέλλον. Σίγουρα όμως όσο η κατάσταση διαμορφώνεται από την άκρα δεξιά ας μην περιμένουμε να γίνει καμία επαναστατική έκρηξη στον εγκέφαλό τους. Το πιθανότερο είναι να επιστρέψουν στη ΝΔ και γιατί όχι στο “ανερχόμενο” όπως προβάλλεται από όλα τα ΜΜΕ (τυχαίο;) ΛΑΟΣ.
Τι μήνυμα όμως έδωσε ο λαός της αριστεράς που δεν έφτασε ποτέ στις κάλπες; Μήπως αυτό είναι μια κατακραυγή της αριστεράς ως μέρος του επίσημου πολιτικού συστήματος; Ίσως ένα μέρος της αριστερής αποχής να σκέφτηκε έτσι. Όμως αυτό θα έπρεπε να εκφραστεί με έναν αντίστοιχο τρόπο που έγινε και από τα δεξιά. Δηλαδή ένα τμήμα της αριστερής διαμαρτυρίας προς την συμβιβαστική παραδοσιακή αριστερά να στραφεί προς την “άκρα” αριστερά κατά αναλογία της ανόδου του ΛΑΟΣ, του Παπαθεμελή ή και της “χρυσαυγής”, πράγμα που δεν έγινε. Η πτώση ολόκληρης της αριστεράς δεν μπορεί να εξηγηθεί με τέτοιους όρους και εν πάση περιπτώσει αν υπάρχει μια τόσο μεγάλη αριστερή διαμαρτυρία, που κεφαλαιοποιείται αυτή; Στις παραλίες του Σαρωνικού και των Κυκλάδων;
Όλοι έχουμε ένα μικρό δείγμα φίλων, γνωστών, συνάδελφων και συγγενών που δεν πήγαν να ψηφίσουν. Πλην ελαχίστων περιπτώσεων που απείχαν με ιδεολογικά κίνητρα, οι υπόλοιποι απλώς έδειξαν την αδιαφορία τους και την πολιτική τους παραίτηση. Κόσμος που σε μεγάλο βαθμό πήρε γραμμή από τους κάθε λογής Λαζόπουλους που κατεύθυναν την πιο χαλαρή αριστερή συμπεριφορά στις παραλίες ως δήθεν κατακραυγή του συστήματος. Το μόνο αποτέλεσμα της παθητικής αυτής στάσης ήταν δύο βουλευτές του ΛΑΟΣ, 9-10% για πρώτη φορά άκρα δεξιά στην Ελλάδα, διασυρμός του ΣΥΡΙΖΑ ως το κόμμα των “αριστεριστών, των κουκουλοφόρων και των λαθρομεταναστών”, κεντρικό θέμα η επιβολή της τάξης, και μια πρόσκληση στον Λαζόπουλο από τον Γεωργιαδη να παραβρεθεί στο γάμο του με τη Μανωλίδου. Τώρα αν κάποιοι επιμένουν ότι πίσω από την πολιτική αδιαφορία κρύβεται ένα είδος ριζοσπαστικοποίησης ή ακόμα και το πνεύμα του Δεκέμβρη, τότε τι να πούμε εμείς; Μάλλον ζούμε σε άλλη χώρα.

Που οφείλεται η πτώση της αριστεράς

Το απογοητευτικό αποτέλεσμα της αριστεράς δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα χρόνιων αδυναμιών, αλλά μιας απότομης στροφής του πολιτικού σκηνικού προς την άκρα δεξιά, το ρατσισμό και τη ξενοφοβία. Όλο αυτό δεν προέκυψε από μόνο του, αλλά στήθηκε από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του βαθέως κράτους, προκειμένου να αποκατασταθεί η αξιοπιστία του επίσημου πολιτικού συστήματος, που έχει πληγεί από τα απανωτά σκάνδαλα, τη διαφθορά των πολιτικών εκπρόσωπων των κομμάτων εξουσίας και τις αλλεπάλληλες ματαιώσεις των προσδοκιών ευρύτερων μικροαστικών στρωμάτων (στήριγμα της αστικής εξουσίας) από την οικονομική κρίση και τις εκκρεμότητες που αυτή έχει δημιουργήσει. Είναι φανερό ότι ο αστισμός έχει ξεμείνει από μελλοντικούς στόχους πάνω στους οποίους θα μπορούσε να χτίσει ομαλά μια νέα κοινωνική συναίνεση. Κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι έρχονται καλύτερες μέρες και ως εκ τούτου καμία εθνική συνοχή δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε αυτή την υπόσχεση. Το πολιτικό του προσωπικό βουτηγμένο στη διαφθορά και τον νεοπλουτισμό, αδύναμο να εμπνεύσει τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη, προσπαθεί απλώς να κερδίσει χρόνο και να πείσει ότι όντως βρίσκεται σε μια ειλικρινή κίνηση μεταμέλειας και αυτοκάθαρσης.
Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη και η προηγούμενη έστω και δημοσκοπική μετακίνηση προς τα αριστερά, σήμανε συναγερμό για τα αστικά επιτελεία. Η υπόθεση επιβίωσης του αστικού καθεστώτος δεν θα μπορούσε να μείνει στα χέρια ενός Καραμανλή. Από το Δεκέμβρη κιόλας η επιχείρηση αποκατάστασης της τάξης έχει δύο άξονες: Από τη μια καταστολή και απαξίωση των οργανωμένων δυνάμεων που δυνητικά θα μπορούσαν να συγκροτήσουν μια εναλλακτική λύση απέναντι στο σύστημα και από την άλλη αναδιοργάνωση του μπλοκ εξουσίας στη βάση αντιμετώπισης ενός εσωτερικού εχθρού. Ο εσωτερικός εχθρός που απειλεί το έθνος είναι οι “λαθρο”μετανάστες, οι αλλόθρησκοι μουσουλμάνοι, οι “έγχρωμοι”, οι εγκληματίες, οι κουκουλοφόροι, και πίσω από όλους αυτούς, οι “κουλτουριάρηδες ανθέλληνες κάτοικοι βορείων προαστίων” ΣΥΡΙΖαίοι που δεν αφήνουν το κράτος να κάνει τη δουλειά του. Πάνω σε αυτή τη βάση το διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό αστικό κράτος της μεταπολίτευσης επιδιώκει την επανίδρυσή του, με τη συνδρομή του αναδυόμενου ακροδεξιού και αστυνομικού παρακράτους.
Όλη αυτή η μαφία των νοικοκυραίων που δήθεν θέλουν την “πατρίδα τους πίσω” δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που λεει ο αρχιρατσιστής αρχηγός τους. Ο πρώτος όροφος της πολυκατοικίας που ζει από τα μπαξίσια του ρετιρέ. Όλο αυτό το κατακάθι που παριστάνει τους κατατρεγμένους κατοίκους του Αγ. Παντελεήμονα δεν είναι παρά οι εξεγερμένοι πραιτοριανοί, η “βάση” του διεφθαρμένου αστικού πολιτικού συστήματος που λυμαίνεται τη δημόσια περιουσία και που για να συνεχίσει να το κάνει έχει ανάγκη πλέον την ενεργητική συστράτευση των οπαδών του. Με την ταμπέλα του “αγανακτισμένου πολίτη” κινητοποιούνται για να προστατέψουν το ρετιρέ του πολιτικού συστήματος, προσδοκώντας ότι έτσι θα συνεχίζουν και αυτοί να ζουν από τα ρουσφέτια και τις εξυπηρετήσεις των αφεντικών τους. Είναι ολοφάνερο. Το ανθρώπινο πατριωτικό κατακάθι εξαρτά το μέλλον του από την επιβίωση και την αναπαραγωγή του σαπισμένου πολιτικού αστικού συστήματος. Γι’ αυτό συμπεριφέρονται σαν λυσσασμένα μαντρόσκυλα που τους έχουν πάρει το κόκαλό τους και δεν έχουν τι να γλύψουν.
Ο παρακρατικός υπόκοσμος δεν δρα από μόνος του. Βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία και με πλήρη υποστήριξη από το σύνολο των ΜΜΕ. Συγκροτήματα που δήθεν κινούνται στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο όπως ο ΔΟΛ του Λαμπράκη και το Μεγκα έχουν ταχθεί στο πλευρό της ακροδεξιάς αλητείας. Η πρωτοφανής επιχείρηση λάσπης κατά του ΣΥΡΙΖΑ είναι κομμάτι του ίδιου σχεδίου. Οι στημένες δημοσκοπήσεις που εν πολλοίς καθορίζουν και την πραγματική ψήφο συνεισέφεραν επίσης στην ίδια κατεύθυνση.
Ευρύτερα κομμάτια του πληθυσμού, που έχουν πληγεί από την κρίση, τα χρέη και την ακρίβεια, όπως συνταξιούχοι, μικρομαγαζάτορες, επαγγελματίες και εργαζόμενοι σε μικροεπιχειρήσεις, αποστασιοποιημένοι από πολιτικές διεργασίες, αλλά αγανακτισμένοι από την καθημερινότητα τους και τη διαφθορά της κυβέρνησης, έχουν πέσει θύμα της εμετικής ρατσιστικής προπαγάνδας. Τι σημασία έχουν τώρα όλα αυτά; Εδώ κινδυνεύουμε άμεσα από τους ξένους που κατά εκατομμύρια “εισβάλλουν” στην Ελλάδα και σε λίγα χρόνια θα μας έχουν διώξει από δω. Να ποιος φταιει για όλα τα δεινά. Και γιατί δεν τους διώχνουμε; Πως περνάνε τα σύνορα, ποιος τους φέρνει εδώ; Μα φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αριστεροί κουλτουριάρηδες. Πάνω σε αυτό, το ναζιστικής έμπνευσης τερατούργημα, η αστική εξουσία και οι απατεώνες πολιτικάντηδες της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, ακόμα και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιχειρούν να χτίσουν μια νέα πολιτική συναίνεση και να αποκαταστήσουν το χαμένο κύρος της αστικής εξουσίας.  Όσοι πάρουν ενεργό μέρος στο σχέδιο αυτό θα συμμετάσχουν εκ νέου στην ανακατανομή που θα προκύψει από τη νέα ισορροπία. Αρκεί βεβαίως να επιτευχθεί.
Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα οικοδομούν μια νέα ταυτότητα. Αυτή τη φορά όχι του ευρωπαίου κατόχου euroνομισμάτων και 4Χ4, ούτε του βλαχονεόπλουτου επενδυτή του χρηματιστηρίου, ούτε του ντοπαρισμένου παραμορφωμένου ολυμπιονίκη. Όλα αυτά έτσι κι αλλιώς πήγαν κατά διαόλου. Τώρα η ενότητα χτίζεται σε μια αμυντική γραμμή: Να σωθεί η πατρίδα από την εθνική αλλοίωση που την τροφοδοτεί παράλληλα η μουσουλμανική Τουρκία. Ο συνδυασμός παλιών προκαταλήψεων με νέες είναι αναγκαίος για το νέο μίγμα. Όλα αυτά συνοδεύονται από μια δήθεν κοινωνική ευαισθησία για τους “έλληνες” ανέργους και φυσικά την “εγκληματικότητα” που ως γνωστόν ήταν άγνωστη στην Ελλάδα μέχρι να έλθουν τα “πακιστάνια”. Και βεβαίως από μια πρωτοφανή διάθεση του πατριωτικού αθηναϊκού πληθυσμού για βραδινό περίπατο στα πρώην ειδυλλιακά σοκάκια της Γερανιού, Μένανδρου και Σοφοκλέους. Εκεί δηλαδή που οι μεσήλικες πατριώτες της οδού Φυλής περιοχής Αγ. Παντελεήμονος μόλις εξαντλούσαν την μπουρδελότσαρκα στην κατά τα αλλά κάποτε ελληνική γειτονιά τους πήγαιναν και μια βολτούλα στα παρακείμενα μπορντέλα της φιλήσυχου περιοχής δυτικά της Αθηνάς. Κι όμως πάνω σε αυτή τη γελοία φαντασίωση και τη νοσταλγία ενός ανύπαρκτου ένδοξου παρελθόντος χτίζεται ξανά ο εθνικός κορμός.
Κι αντί η αριστερά να το κάνει σμπαράλια με δυο κλωτσιές κάθεται και χάσκει μπροστά σε 30 υποκοσμιακούς μιας ναζιστικής συμμορίας και σε μερικές δεκάδες προαγωγούς και τσατσάδες που τσιρίζουν όλη μέρα (ως άεργοι έχουν όλο το χρόνο για να το κάνουν) και σε διατεταγμένη υπηρεσία σε μια πλατεία επί της Αχαρνών.
Αν θέλει η αριστερά να εξηγήσει το εκλογικό πατατράκ ας σταματήσει να ψάχνεται από δω και από κει και ας επικεντρώσει εδώ: Όσο το ρατσιστικό δηλητήριο θα μένει αναπάντητο τόσο η αριστερά θα χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της.

Η εσωτερική παράμετρος

Σύντροφοι κυρίως από αριστερές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ενδεχομένως και μέσα στον ΣΥΝ αναζητούν τις αιτίες του 4,7% και την απώλεια 120.000 ψηφοφόρων, στο άτολμο και συμβιβαστικό πρόγραμμα, στο θολό και ασαφές στίγμα, στα γενικόλογα συνθήματα που επιλέχτηκαν για την προεκλογική καμπάνια. Δίπλα σε αυτή την κριτική θα μπορούσε κανείς να προσθέσει τα απελπιστικά αργά βήματα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ και της δυνατότητας να συμμετάσχουν ενεργητικά αγωνιστές που προσέγγισαν μαζικά το όλο εγχείρημα και που ουσιαστικά όντας έξω από τις συνιστώσες βρίσκονται αποκλεισμένοι και χωρίς κανένα ρόλο.
Δεν αρκούν όμως όλα αυτά για να εξηγήσουν τι συνέβη. Ούτε φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ καταποντίστηκε γιατί ξέχασε την “εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την επανεθνικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ, τον κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, τις άμεσες αυξήσεις στα ελάχιστα εισοδήματα και συντάξεις της τάξης των 300 ευρώ, την ΑΤΑ, τη φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο και την ανάγκη του σοσιαλισμού”. Τα σύνθημα αυτά αποκτούν αξία είτε σαν αιτήματα που κινητοποιούν την εργατική τάξη, είτε γιατί τα λεει ένας πολιτικός σχηματισμός που ετοιμάζεται να πάρει την εξουσία. Όσο τώρα αυτά παραμένουν στο επίπεδο της προπαγάνδας κανείς δεν τους δίνει ιδιαίτερη σημασία. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου δεν έγινε καμία αντιπαράθεση προγραμμάτων για να μπορέσει κανείς να ξεδιπλώσει τα πολιτικά του συνθήματα. Όπου κι αν βρέθηκαν οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να απαντήσουν σε μια εντελώς διαφορετική ατζέντα. Αυτή που είχε διαμορφωθεί στο τρομοφοβικό τοπίο της δήθεν “εισβολής και εγκληματικότητας των μεταναστών” που έχουν καταλάβει το κέντρο της Αθήνας. Ο συσχετισμός χτίστηκε στην Ομόνοια και τον Αγ. Παντελεήμονα.
Η αριστερά ακόμα κι αυτή που ασχολήθηκε με το ζήτημα το αντιμετώπισε με τη γνωστή ρουτίνα, ως ένα ακόμα καθήκον απέναντι στα “αδέλφια μας τους μετανάστες”. Περισσότερο με την ιδιότητα του αλληλέγγυου στο δράμα τους, παρά σαν κάτι που μας αφορά άμεσα και που πάνω σ’ αυτό κρίνεται ολόκληρος ο πολιτικός συσχετισμός. Οι λιγοστές δυνάμεις που αφιερώθηκαν για να αντιμετωπιστεί το ρατσιστικό παραλήρημα είναι απόδειξη για αυτή τη χαλαρή στάση. Είναι αλήθεια ότι για να μας εμπιστευτεί ο κόσμος χρειάζονται ξεκάθαρες απαντήσεις και όχι εκθέσεις ιδεών. Όμως δεν χρειάζονται απαντήσεις επί παντός επιστητού, αλλά εκεί που κάθε φορά παίζεται το παιχνίδι. “Το μεταναστευτικό είναι το επόμενο μεγάλο θέμα για την ελληνική κοινωνία και οι δυνάμεις της αριστεράς πρέπει, εκτός από την υποστήριξη των μεταναστών και των προσφύγων, να προωθήσουν μια συνεκτική μεταναστευτική πολιτική” έγραψε ο Γ. Κυρίτσης στην Αυγή στις 9/6. Λάθος. Το μεταναστευτικό είναι εδώ και μήνες το κυρίαρχο θέμα και η αριστερά ως συνήθως άργησε να το καταλάβει.

Από την άλλη μεριά πάνω στο αρνητικό αποτέλεσμα η “Ανανεωτική πτέρυγα” του ΣΥΝ επιχειρεί μια χαιρέκακη αυτοεπιβεβαίωση. “Η αδυναμία να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις χιλιάδων πολιτών που εναπόθεσαν ελπίδες στον ΣΥΝ -με αποτέλεσμα τη δημοσκοπική του άνοδο όλο τον προηγούμενο χρόνο- αδυναμία που μεταφράστηκε σε απουσία λύσεων στα κεντρικά πολιτικά προβλήματα της χώρας… Η νόθευση της ευρωπαϊκής φυσιογνωμίας του κόμματος και η στάση του στα γεγονότα του προηγούμενου Δεκέμβρη συγκροτούν το πολιτικό πλαίσιο που συνέβαλε στο αρνητικό αποτέλεσμα, αποδιαρθρώνοντας την εκλογική βάση της ανανεωτικής Αριστεράς” σημειώνει ο Στέφανος Μπαγιώργος στις 08/06/2009 στην Αυγή. “Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπηρέτησε σε τούτη εδώ την εκλογική μάχη βασικά στοιχεία της πολιτικής φυσιογνωμίας που όφειλε να αναδείξει. Για παράδειγμα δεν υπηρέτησε τον αριστερό ευρωπαϊσμό. Δεν είχε ένα σαφές στίγμα σε ό,τι αφορά άλλα πολιτικά ζητήματα τα οποία αφορούν την εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας” συμπληρώνει την ίδια μέρα, (ΝΕΤ, Πρώτη Γραμμή) ο Φ. Κουβέλης.
Πριν μιλήσει κανείς για τη “νόθευση της φυσιογνωμίας του κόμματος” καλά θα κάνει να θυμηθεί που ήταν το “κόμμα” πριν απολέσει τη “φυσιογνωμία” του και υπό την ηγεσία της Δαμανάκη και του Κωνσταντόπουλου. Είναι κοινή ομολογία ότι ο Συνασπισμός θα είχε σβήσει από τον πολιτικό χάρτη της χώρας, αν ακολουθούσε οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση πέρα από το ΣΥΡΙΖΑ. Αν την άνοιξη του 08 ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να εισπράττει δημοσκοπικά 18% αυτό έγινε υπό την ηγεσία των Αλαβάνου Τσίπρα και όχι του Κουβέλη. Ο Συνασπισμός από τότε βρίσκεται κατηγορούμενος για “αριστερισμό” από την Ανανεωτική Πτέρυγα, ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνει προς στιγμήν αποδέκτης μιας ευρύτερης λαϊκής δυσαρέσκειας. Σίγουρα η συζήτηση για το αν έγιναν λάθη εκείνη την περίοδο είναι ανοιχτή, αλλά αυτό δεν δικαιώνει σε τίποτα τις απόψεις των ανανεωτικών.
Η ευρωπαϊκή φυσιογνωμία και ο “αριστερός ευρωπαϊσμός” μπορεί να απασχολεί ιδιαιτέρως ορισμένα στελέχη του ΣΥΝ, ωστόσο ο κόσμος που δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ δεν πήρε χαμπάρι περί αυτού. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Η άνοδος των ευρωσκεπτικιστών σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα, θα έπρεπε σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία να ωφελήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι να αποτελεί λόγο για την εκλογική του κάμψη.
Εξίσου παράλογη είναι και η σύνδεση της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ στα γεγονότα του Δεκέμβρη. Το ΚΚΕ που από την πρώτη στιγμή τάχθηκε με τις δυνάμεις της ησυχίας και της τάξης, καταδικάζοντας νυχθημερόν τους “κουκουλοφόρους και τον ΣΥΡΙΖΑ” έχασε επίσης 150.000 ψηφοφόρους του και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Λ. Κανέλη να βγάλει λάδι τα ΜΑΤ και την κυβέρνηση.
Στην πραγματικότητα η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με το περιβόητο 18%, ξεκίνησε την ίδια στιγμή που το κατέγραψε. Ήδη τον Οκτώβρη και τον Νοέμβρη τα δημοσκοπικά ποσοστά έδιναν κάτω από 10%, χωρίς να συντρέχουν οι λόγοι στους οποίους αναφέρεται η Ανανεωτική Πτέρυγα.
Ο Δεκέμβρης προέκυψε σε μια ιδιαίτερη στιγμή οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, χωρίς ο ΣΥΡΙΖΑ να τον προκαλέσει, αλλά ούτε και να τον κατευθύνει. Όλα έγιναν ερήμην του. Η εξέγερση ενώ αρχικά έφερε έναν πανικό στα αστικά επιτελεία στη συνέχεια έγινε η αφορμή για να αλλάξει απότομα η ατζέντα της ομαλής διαδοχής από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ. Το επείγον για το καθεστώς έγινε η αντιμετώπιση της κοινωνικής έκρηξης. Η συζήτηση για τα σκάνδαλα και τη διαφθορά που έπαιρνε μπάλα όχι μόνο τη ΝΔ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, έπρεπε να σταματήσει χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σε αυτό συναίνεσαν οι πάντες. Ο Δεκέμβρης υπενθύμισε σε όλους τους αλαζόνες ότι δεν ζουν μόνοι τους σε αυτή τη χώρα. Ότι η εξέγερση δεν είναι μια υπόθεση του παρελθόντος. Αυτό τους ένωσε ξανά. Σε αυτό βοήθησε όχι μόνο το ΛΑΟΣ αλλά δυστυχώς και το ΚΚΕ.
Η κριτική των “ανανεωτικών” για το Δεκέμβρη συμπυκνώνεται στο εξής απλό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να ταχθεί με τις δυνάμεις της ησυχίας, της τάξης και της ασφάλειας. Όμως ακόμα και έτσι δεν θα έσωζε τα ποσοστά του. Η λαϊκή δυσαρέσκεια κατευθύνθηκε, έστω προς στιγμήν, στο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνοντας μια διέξοδο αριστερά. Η ήττα του Δεκέμβρη, έφερε την απογοήτευση και την ηττοπάθεια και σε ένα βαθμό τη σύγχυση στον κόσμο που κινήθηκε προς την αριστερά. Σύγχυση που σχετίζεται με βαθύτερες αδυναμίας και ανεπάρκειες τόσο του κινήματος, όσο και της αριστεράς. Αδυναμίες που φυσικά κουβαλάει ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά του ΣΥΝ. Όμως τουλάχιστον αυτή η πτέρυγα δεν παραδόθηκε στις κραυγές της αντίδρασης, όπως επιδίωξε και συνεχίζει να επιδιώκει η ανανεωτική πτέρυγα. Η διάσωση της αριστεράς δεν θα έλθει πηγαίνοντας με το ρεύμα, ούτε προσκυνώντας την αστική αντίδραση.

Το μαύρο μέτωπο της αντίδρασης…

Όπως και να ‘χει η αριστερά φάνηκε λίγη και ανέτοιμη για τον Δεκέμβρη. Έτσι χρεώνεται θέλοντας και μη την υποχώρηση. Υποχώρηση του κινήματος σημαίνει αντεπίθεση της αντίδρασης. Αυτό που μετά τις εκλογές γίνεται ολοφάνερο ακόμα και στον πιο αισιόδοξο που πίστευε ότι ο “Δεκέμβρης συνεχίζεται”. Το έδαφος πάνω στο οποίο αποκαθίσταται έστω και προσωρινά η αστική πολιτική ισορροπία είναι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Αυτό όμως γίνεται εδώ και 3-4 μήνες και η αριστερά έκανε ότι δεν το έβλεπε. Ενώ στα ΜΜΕ οι Αυτιάδοπαυλόπουλοι έσκουζαν από το πρωί μέχρι το βράδυ για την “εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών”, η αριστερά μίλαγε για το “σύμφωνο σταθερότητας” και τις “ανάγκες των πολλών”. Η απάντηση στη συγκεκριμένη αντεπίθεση της αντίδρασης και την τρομοκρατία των παρακρατικών συμμοριών ήταν αδιάφορα σφυρίγματα σαν να μην μας αφορά. Ο κόσμος της αριστεράς έμεινε μόνος του να ακούει τα ουρλιαχτά των ρατσιστών χωρίς αντίλογο. Το ίδιο είχε ξαναγίνει με το εθνικιστικό παραλήρημα το 92 για τη Μακεδονία και με την τρομολαγνεία της περιόδου 2002-04. Η έλλειψη άμυνας και η ιδεολογική επιθετικότητα (χωρίς αντίσταση) της αντίδρασης οδηγεί με ακρίβεια στην αποσυσπείρωση των γραμμών μας. Τα δημαγωγικά επιχειρήματα των ρατσιστών βρίσκουν ανοιχτά αυτιά ακόμα και στον κόσμο της αριστεράς. “Βρε μπας και δεν τους χωράει η χώρα. Αυτοί τα λένε συγκεκριμένα και εμείς απαντάμε με εκθέσεις ιδεών. Αυτοί πείθουν εμάς δεν μας ακούει κανείς, δεν έχουμε μεταναστευτική πολιτική (!)”. Λογικό δεν είναι; Όταν αποφεύγεις να μπεις στην κουβέντα είναι σαν να παραδέχεσαι ότι δεν έχεις τι να πεις.
Η αριστερά αντί να βαρέσει συναγερμό, νόμιζε (και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ) ότι έχανε από τους Οικολόγους. Τελευταία στιγμή όλη η προσπάθεια έπεσε στο οικολογικό. Μα εμείς είμαστε πιο οικολόγοι από τους γιαλαντζί οικολόγους. Εντελώς λάθος προσανατολισμός. Η αριστερά έψαχνε τους οικολόγους την ώρα που ο ρατσισμός έπαιζε μπάλα μόνος του.
Στις 9 Μάη η κινητοποίηση των φασιστών στην Ομόνοια έμεινε ξανά αναπάντητη. Ελάχιστες δυνάμεις από τη ΔΕΑ, τη YRE και το Δίκτυο βρέθηκαν απροετοίμαστες να αντιμετωπίσουν τους ροπαλοφόρους της χρυσαυγής που μαζί με τα ΜΑΤ επιτέθηκαν κατά των λιγοστών συντρόφων μας. Οι φασίστες βλέποντας ότι μπορούν να σταθούν στο δρόμο, έστω και με την συνδρομή των ΜΑΤ, έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Τα ΜΜΕ τους παρουσιάζουν σαν τους έλληνες πολίτες που έχουν πάρει το νόμο στα χέρια τους. Η κυβέρνηση δήθεν για να τους συγκρατήσει αναλαμβάνει δράση. Και ολόκληρος ο επίσημος πολιτικός κόσμος είναι κατευχαριστημένος που οι “αγανακτισμένοι πολίτες” (βλ. Αυτιάς 12/6) από τα κανάλια μας εξηγούν ότι “τα ταμεία δεν έχουν χρήματα γιατί νοσηλεύονται τσάμπα οι μετανάστες”. Οι αγανακτισμένες τσατσάδες το έχουν μάθει καλά το μάθημά τους. Απίστευτη συμμαχία και όμως αληθινή. Οι δήθεν αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι σε διατεταγμένη υπηρεσία για να σώσουν τα αφεντικά τους. Βρε υποκριτές, οι ριφιφίδες των ταμείων που τσέπωσαν αμέτρητα δις ευρώ και τα φυγάδεψαν με off shore εταιρείες στο εξωτερικό τους ξεχάσατε; Ρε τσαρλατάνοι ρατσιστές δεν κόβεται την πλακίτσα. Οι αγανακτισμένοι πατριώτες δεν είναι τίποτα περισσότερο από λακέδες των αφεντικών και των πολιτικών τους υπαλλήλων.

…να συντριφτεί τώρα

Επιτέλους η αριστερά πρέπει να το καταλάβει. Ο ρατσισμός που εκδηλώνεται ανοιχτά αυτές τις μέρες δεν είναι μια στρεβλή αντίδραση στην ζοφερή πραγματικότητα. Είναι οργανωμένο και προσχεδιασμένο σχέδιο της αστικής αντίδρασης και πάνω σε αυτό χτίζει εκ νέου την ηγεμονία της. Γι’ αυτό και πρέπει να ηττηθεί παντού. Στην προπαγάνδα, στα επιχειρήματα, στους χώρους δουλειάς, στις πλατείες και τους δρόμους. Η αριστερά μπορεί να δώσει ένα μάθημα στο κατακάθι που θέλει να επιβάλει καθεστώς απαρτχάιντ (καθαρές ζώνες, στρατόπεδα συγκέντρωσης). Είναι ντροπή και αίσχος να ανεχόμαστε τη ρατσιστική λαίλαπα στους δρόμους της Αθήνας.
Ένα αντιρατσιστικό μέτωπο πρέπει να χτιστεί τώρα. Όχι απλά για να συμπαρασταθούμε στους μετανάστες. Όχι γιατί παραμένουμε άνθρωποι, απέναντι στους κολασμένους. Αλλά γιατί δεν ανεχόμαστε μια ρατσιστική κοινωνία μέσα στα πόδια μας. Γιατί οι κου κλουξ κλαν και το απαρτχάιντ μας προκαλεί αηδία. Γιατί δεν θέλουμε να ξαναδούμε τη δεκαετία του 30 σε επανάληψη. Γιατί δεν ανεχόμαστε τους ταγματασφαλίτες και τους Χίτες να κάνουν κουμάντο στη χώρα. Επιτέλους ας κατέβει η αριστερά και όλος ο κόσμος της ελευθερίας στο δρόμο και θα δούμε τότε όλα αυτά τα θρασύδειλα ανθρωποειδή που θα πάνε να χωθούνε.

Advertisements

3 responses to “Μερικά συμπεράσματα από τις ευρωεκλογές

  1. εκτός του ότι μιλάς για νίκη της Δεξιάς και δεν διαβάζεις ούτε τα αποτελέσματα που εσύ ο ίδιος παρουσιάζεις (δηλαδή το ότι η πραγματική δεξιά έχασε 1 εκατομμύριο ψήφους δεν μετράει, αλλά μετράνε περισσότερο οι 300.000 ψήφοι που έχασε η αριστερά, αλλά τέλος πάντων δες το ποτήρι όπως το θες),
    όμως να κρύβεις πως στις 9 του Μάη κάποιες (πολλές) εκατοντάδες αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (του ΣΕΚ, του ΝΑΡ, της ΟΚΔΕ Σπαρτακος, κόσμος από τα ΕΑΑΚ, ανένταχτος κόσμος, κά) ακόμα και από το ΕΕΚ και τα Μ-Λ απέκλεισαν την ομόνοια και δεν επέτρεψαν στα φασιστάκια να παρελάσουν στο κέντρο, και το μόνο που βλέπεις είναι τους 50 (πράγματι τόσοι ήταν!) της YRE και της ΔΕΑ, ε, τότε πράγματι δεν βλέπεις καλά.
    Αν για σένα η ατζέντα περί λαθρομετανάστευσης άνοιξε μετά τις εκλογές, τότε σύντροφε έχεις χάσει την μπάλα. Δυστυχώς συνεχίζεις να διαβάζεις τα πράγματα ακόμα από την σκοπιά του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για αυτό και δεν τα καταλαβαίνεις.
    Θα σου θυμίσω μόνο πως δυο εβδομάδες πριν τις εκλογές έγιναν δυο «άγρια» και μεγάλα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια, ενώ στις 29 Μάη μόλις 8 μέρες πριν τις εκλογές έγινε ένα από τα μεγαλύτερα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια που έχει δει η Αθήνα με 10.000 κόσμο.
    Καλεσμένος στην διοργάνωσή του ήταν και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όμως τόσο η νεολαία του όσο και το ΔΙΚΤΥΟ που στην αρχή έδωσαν το παρόν την «έκαναν» με γοργά πηδηματάκια, μήπως και χρεωθούν καμιά σπασμένη βιτρίνα εν’ όψη των εκλογών.
    Πολλοί από εμάς (ΣΕΚ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ) γιουχαριστήκαμε εκείνες τις μέρες για το ότι εστιάζουμε στο αντιρατσιστικό λίγες μέρες πριν τις εκλογές.
    Όταν ξαφνικά σε μια εβδομάδα το μεταναστευτικό (ρατσιστικό) γίνεται το νούμερο ένα πρόβλημα (και ξέρουμε από την μαρξιστική μας ανάλυση γιατί σε περιόδους κρίσης το μεταναστευτικό ζήτημα ξεθάβεται)σε Ελλάδα και Ευρώπη τότε ψάχνουμε να δούμε γιατί η αριστερά έχει πέσει.
    Έχεις δίκιο όταν λες ότι έχει πέσει γιατί δεν έδωσε τις απαντήσεις που έπρεπε, όταν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κώφευαι και το ΚΚΕ σφύριζε στην άλλη γωνία. Όμως δεν είναι όλη η αριστερά στην ίδια μεριά και επιτέλους πρέπει να σπάσετε το εμπάργκο της ενημέρωσης.
    Να παραδεχτείτε επιτέλους πως υπάρχει μια αριστερά πολύ πιο κινηματική, πολύ πιο ουσιαστική και εντέλει πολύ πιο πολιτική από την αριστερά που πρεσβεύουν αυτοί που ονειρεύονται θέσεις στα κοινοβούλια και υπουργικούς θώκους είτε με την σκοπιά των συνεργασιών (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) είτε με την σκοπιά της αριστερής κυβέρνησης (ΚΚΕ).
    Απέναντι σε αυτούς υπάρχει μια αριστερά που στηρίζει τους αγώνες και πριν και κατά την διάρκεια και μετά τις εκλογές, με μόνο σκοπό την πραγματική συσπείρωση και συνεργασία των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς, και με στρατηγικό στόχο (με τις όποιες διαφορές μας) την ανατροπή αυτού του συστήματος και όχι την διαχείρισή του.
    Έτσι για να μην ξεχνιώμαστε
    συντροφικά
    ΚΥΡ

    Μου αρέσει!

  2. Τα αποτελέσματα σύντροφέ μου μια χαρά τα έχω διαβάσει και μην ανησυχείς καθόλου γι’ αυτό. Η ΝΔ πράγματι έχασε 9.5% από τις εθνικές 07 αλλά ένα μεγάλο ποσοστό μετακινήθηκε σε ακόμα πιο ακροδεξιά κατεύθυνση με αποτέλεσμα στο σύνολό της η δεξιά να χάνει μόλις 3.2%. Ενώ η αριστερά παραμένει καθηλωμένη στο 14%. Είναι προφανές ότι αυτό δεν αποτελεί καμία αριστερή στροφή όσο και να χτυπιέται κανείς από τα αριστερά.
    Ξεχνάς επίσης πέρα από τα ποσοτικά στοιχεία το ποιοτικό που είναι η άνοδος της άκρας δεξιάς και φυσικά το συμβολικό της Χρ.Αυγής που περνάει το ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εσύ μπορεί να μην ανησυχεί και να χαίρεσαι για το 0.43 αλλά να σου θυμίσω ότι κάπως έτσι χαιρόταν και ο Τελμαν της δεκαετία του 30 με την άνοδο του KPD, την ώρα που οι ναζίδες ανέβαιναν με τρελούς ρυθμούς.
    Η ατζέντα φυσικά δεν άνοιξε μετά τις εκλογές και αυτό ακριβώς λέμε. Αλλά φαίνεται ότι απαντάς σε κάποιον άλλο και όχι στο συγκεκριμένο κείμενο.
    Όσο για το εμπάργκο της ενημέρωσης θα πρέπει να ρίξεις τουλάχιστον μια ματιά σε προηγούμενες δημοσιεύσεις στο site και το blog και θα δεις ότι όχι μόνο δεν κρύψαμε τα συλλαλητήρια και τη συμμετοχή του ΑΝΤΑΡΣΙΑ ή καλύτερα θα λέγαμε του ΣΕΚ τόσο στις 9/5 όσο και στις 29/5, αλά και ότι δημοσιεύσαμε και τα αντίστοιχα καλέσματα.
    Όμως να σου θυμίσω ότι πέρσι στις 2/2/08 όταν σύντροφοί μας της πρώην Εργατικής Εξουσίας χτυπήθηκαν στα ίσα με τους χρυσαυγίτες και τα ΜΑΤ εσείς όχι μόνο λάμψατε δια της απουσίας σας αλλά δεν γράψατε ούτε μια γραμμή στην Εργατική Αλληλεγγύη για τον σύντροφό μας και εκδότη της Εργατικής Εξουσίας για το βαρύτατο τραυματισμό του (σιδερολοστός στο κεφάλι, κάταγμα κρανίου και μαχαιριά στο πόδι). Αυτό θα πει συντροφική αλληλεγγύη. Το ίδιο επίσης έκαναν και οι υπόλοιπες αδελφές οργανώσεις της «εξωκοινοβουλευτικής» αριστεράς συμπεριλαμβανομένου και αυτών που συμμετέχουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Για να μην μιλήσουμε για το ΠΡΙΝ που στις 3/3/09 έγραψε ένα κατάπτυστο άρθρο στο οποίο κατηγορούσε όσους συγκρούστηκαν με τους ναζήδες σαν κουκουλοφόρους που μαζί με τους φασίστες μετέτρεψαν σε κόλαση το κέντρο της Αθήνας. Να χαίρεστε στους όψιμους αντιρατσιστές σας. Αλλά δεν πειράζει κάλιο αργά παρά ποτέ.
    Και κάτι τελευταίο. Είσαι πολύ σίγουρος για τη συμμετοχή σύσσωμου του Ανταρσύα στα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια; Εμείς έχουμε πολλές αμφιβολίες για το κατά πόσο ορισμένες βασικές ομαδοποιήσεις του Ανταρσία έχουν αντιληφθεί το βάθος του ζητήματος.
    Ας είναι. Από δω και πέρα τουλάχιστον η αριστερά ας φροντίσει να δείξει την απαιτούμενη σοβαρότητα και πάνω απ’ όλα να δράσει χωρίς σεχταρισμούς σε ένα ενιαίο μέτωπο που θα τσακίσει τις φασιστικές συμμορίες πριν να είναι αργά.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s