Ένα αυτοκτονικό, ξενόφερτο σχέδιο; ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΣ

Της ΜΑΡΙΝΑΣ ΒΗΧΟΥ*

Εδώ και έξι περίπου μήνες, όσοι κατοικούμε στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα -το σπίτι μου είναι 3 λεπτά από την πλατεία- γινόμαστε μάρτυρες ενός σχεδίου που ξετυλίγεται μεθοδικά από κύκλους που όλα πλέον δείχνουν ότι επιθυμούν να εμπλέξουν τη χώρα μας, την αχίλλειο πτέρνα της Ευρώπης, σ’ έναν αιματηρό κύκλο βίας με αφορμή το μεταναστευτικό.

Η έλλειψη μεταναστευτικής και προσφυγικής πολιτικής της κυβέρνησης, η αδιαφορία της Ε.Ε. για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ως χώρα εισόδου προσφύγων, η συσσώρευση πολυάριθμων εξαθλιωμένων προσφύγων από το Ιράκ, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν στο εδώ και χρόνια υποβαθμισμένο κέντρο της πόλης μας, δημιουργεί ένα υπόστρωμα αγανάκτησης κάποιων συμπολιτών μας, κάτι που χειραγωγείται πλέον από κύκλους της ακροδεξιάς, φασιστικών ομάδων και λούμπεν στοιχείων, δημιουργώντας μια εικόνα παρακράτους, με στοιχεία των αρχών της δεκαετίας του ’60, σε νέα, πιο «έντεχνη» διασκευή.

Παράλληλα όμως, έντονη είναι η αγανάκτηση που νιώθουν και οι ίδιοι οι πρόσφυγες. Εγκλωβισμένοι σε μια χώρα στην οποία οι περισσότεροι δεν επιθυμούν να ζήσουν, χωρίς να μπορούν να πάρουν τα χαρτιά που θα τους νομιμοποιήσουν για να βρουν δουλειά, υφίστανται εξευτελιστική μεταχείριση στην Πέτρου Ράλλη, τους αρνούνται να έχουν έναν δικό τους τόπο λατρείας, τους εκμεταλλεύονται κάθε είδους «δουλέμποροι». Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έφυγαν κυνηγημένοι απ’ τον πόλεμο και τη φτώχεια, ελπίζοντας σε μια καλύτερη μοίρα.

Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό ξεκίνησαν τον περασμένο Νοέμβριο τα φασιστικά συλλαλητήρια στον Άγιο Παντελεήμονα, με το προκάλυμμα της επιτροπής «Αγανακτισμένων Πολιτών». Εμετικά κείμενα, που καλλιεργούν το μίσος εναντίον συνολικά των ξένων, βρίσκουν την ανοχή τμήματος των κατοίκων της περιοχής, που νιώθουν επίσης εγκλωβισμένοι στο υποβαθμισμένο από τη δεκαετία του ’70 κέντρο της πόλης.

Μικροαστικά στρώματα και ηλικιωμένοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι Έλληνες της περιοχής είναι ένα «εύκολο» ακροατήριο για τους χρυσαυγίτες και τους παρακρατικούς. Πόσο μάλλον όταν της επιτροπής ηγείται ένας μεσίτης, κατά τα άλλα ευυπόλυπτος πολίτης. Είναι και το συλλογικό ασυνείδητο που λειτουργεί. Ο ίδιος βιώνει χρόνια τώρα μείωση των εισοδημάτων του από την πτώση των τιμών των ακινήτων στην περιοχή. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν την επιχειρηματολογία τού «αν φύγουν οι ξένοι, θα έρθουν πάλι Έλληνες, θα ανέβει η αξία της περιοχής μας». Τους υπόσχεται έναν άλλο παράδεισο.

Σ’ αυτούς τους αλληλοσυγκρουόμενους παραδείσους χτίζει η ακροδεξιά. Οι επιχειρήσεις «σκούπα» στην περιοχή που ξεκίνησαν τον περασμένο Νοέμβριο έκαναν τη μία πλευρά να αναθαρρήσει. «Επιτέλους μας άκουσε η αστυνομία και ο Μαρκογιαννάκης». Μέχρι την περασμένη εβδομάδα που στο πλαίσιο «σκούπας» αστυνομικός έσκισε το Κοράνι ενός Σύριου μετανάστη. Τώρα η σταγόνα ξεχείλισε το ποτήρι απ’ την άλλη πλευρά. Δύο απανωτές πορείες στο κέντρο της πόλης με το σύνθημα «Αλλάχ Ακμπάρ», αστυνομοκρατία, μεμονωμένα περιστατικά βανδαλισμών σε βιτρίνες και αυτοκίνητα στην Γ’ Σεπτεμβρίου.

Ακολουθεί ο εμπρησμός σε υπόγειο τζαμί στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, όπου «αγανακτισμένοι» πολίτες βάζουν λουκέτο στην παιδική χαρά και με την ανοχή τους φασιστικές ομάδες κυνηγούν τη νύχτα πρόσφυγες στα στενά της περιοχής. Χθες κάποιος κάτοικος είδε να μαχαιρώνουν έναν Αφγανό πρόσφυγα. Δεν το κατήγγειλε όμως στην αστυνομία, έτσι κι αλλιώς όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει συγκάλυψη. Ο απόλυτος φόβος, η τρομοκρατία. Η σιωπή.

Την Παρασκευή, οι μουσουλμανικές κοινότητες των προσφύγων έχουν ανακοινώσει νέα πορεία διαμαρτυρίας για τον εμπρησμό του τζαμιού. Προσωπικά, δεν αμφιβάλλω πλέον για τη συνέχεια. Αστυνομοκρατία, βανδαλισμοί, επιχείρηση «σκούπα», κυνηγοί κεφαλών το βράδυ…

Μέχρι πότε; Μέχρις ότου, αργά ή γρήγορα, υπάρξει κάποιος νεκρός. Και τότε θα δούμε όλοι πόσο εύκολα τα όνειρά μας θα γίνουν εφιάλτες. Πόσο εύκολα μπορεί η Αθήνα να γίνει, όχι Παρίσι, αλλά Σαράγεβο ή Καμπούλ. Μόνο που για όλα αυτά υπάρχουν βαρύτατες πολιτικές ευθύνες. Σε μια κυβέρνηση ανίκανη να εκπονήσει και να εφαρμόσει μεταναστευτική και προσφυγική πολιτική, σε μια αντιπολίτευση που νοιάζεται μόνο για το πώς θα ανέβει στον «θρόνο», σε μια κοινωνία όχι πλέον πολιτών αλλά αποχαυνωμένων στις πολυθρόνες τους ανθρώπων. Μόνο που κάποιοι όλα αυτά τα έχουν ζυγίσει και δουλεύουν τα «σκοτεινά» τους σχέδια. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους!

* Η Μαρίνα Βήχου είναι δημοσιογράφος και δραστηριοποιείται σε κινήσεις πολιτών για το περιβάλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s