Η αστική τάξη ψάχνει την καταλληλότερη βοναπαρτιστική λύση και η ελληνική Αριστερά ζει μέσα σε χίμαιρες και πανικούς!

του Πάνου Κοσμά από το Κόκκινο

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν το δημοψήφισμα για το ευρώ;

Για λίγες ώρες, ύστερα από την αναγγελία του δημοψηφίσματος για το ευρώ από τις Κάννες, η ελληνική Αριστερά έζησε τη δική της «έξαψη». Οι οπαδοί τού «Έξω από το ευρώ» καταλήφθηκαν από ιερή συγκίνηση: ήρθε η ώρα μας, ο Παπανδρέου μας έφερε την έξοδο από το ευρώ στο πιάτο! Αντίστοιχα, στο στρατόπεδο του «αριστερού ευρωπαϊσμού» (και δεν εννοούμε τον Κουβέλη -αυτός είναι καθεστωτικός ευρωπαϊσμός- αλλά κομμάτια του ΣΥΝ) επικράτησε πανικός: μήπως να απέχουμε;

Να σηκώσουμε το γάντι του δημοψηφίσματος και να δώσουμε τον αγώνα μέχρι τέλους

Ανακοίνωση του Κόκκινου  (2/10/2011)

Είναι πλέον  ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε λίγο πριν το σημείο της κατάρρευσης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και το ξέσπασμα μιας ανοιχτής πολιτικής κρίσης. Αυτό συμβαίνει κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος, με αποκορύφωμα τις κινητοποιήσεις της 48ωρης γενικής απεργίας 19 και 20 Οκτώβρη και της 28ης Οκτωβρίου, αλλά και της αδυναμίας του συστήματος να ξεπεράσει την κρίση του και να λύσει τις αντιφάσεις του.

Και γιατί όχι τελικά δημοψήφισμα;

Η ελληνική αστική τάξη και τα επιτελεία της έπαθαν αμόκ στην προοπτική του δημοψηφίσματος και ενός αποτελέσματος που θα έχει ένα πιθανό αποτέλεσμα να βγει η Ελλάδα από την ΕΕ και το ευρώ. Τα κανάλια αφήνιασαν: Ούτε ο Ανδρέας δεν τόλμησε κάτι τέτοιο, πως είναι δυνατόν να αποφασίσει ο λαός για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, κλπ, κλπ.
Ο ΓΑΠ, σε αντιδιαστολή με τους μειωτικούς χλευασμούς που ακούγονταν για τις ικανότητές του, απέδειξε ότι είναι ένας αστός πολιτικός μεγάλου διαμετρήματος. Ξαναθύμισε ότι πολιτικός δεν είναι μόνο ένας καλός λογιστής – διαχειριστής, αλλά ένας που δεν διστάζει σε πολιτικές πρωτοβουλίες.

Περί δημοψηφίσματος και άλλων δαιμονίων

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές «αγορές» και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κινούνται στους ρυθμούς της όξυνσης της κρίσης που πυροδοτήθηκαν από την προαναγγελία δημοψηφίσματος του Παπανδρέου, ενώ  το Πασοκ μετρά προς το παρόν 152 βουλευτές.
Ο ΓΑΠ γνώριζε σαφώς εξαρχής πως η πρόταση του θα προκαλούσε εκ νέου πολιτική κρίση σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο και πως είναι μάλλον αδύνατο να διεξαχθεί σε 2,5 μήνες (πολύ-πολύ μακριά) ή και νωρίτερα το παραμικρό δημοψήφισμα γύρω από τη νέα δανειακή σύμβαση, δηλαδή την παραμονή στην Ευρωζώνη (και την ΕΕ).