Άρθρα για το «κίνημα των αγανακτισμένων»

• Σκέψεις για την πλατεία Συντάγματος
• To «κίνημα των αγανακτισμένων» και η Αριστερά
• Συμμετέχουμε σαν άτομα, προβληματιζόμαστε σαν συλλογικότητα
• Επιτέλους, να τελειώνει η πλάκα, γιατί τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά
• Προκήρυξη του Κόκκινου για το κίνημα των αγανακτισμένων
• Για το κίνημα των αγανακτισμένων και τη στάση της αριστεράς
• Που ήταν χθες οι “αγανακτισμένοι”;

Που ήταν χθες οι “αγανακτισμένοι”;

Σε δελτίου τύπου (16.15) της real democracy κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα διαβάζουμε, ξανά για την “μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης“. Προφανώς αυτοί που περίμεναν το 1.000.000 ειρηνικούς “αγανακτισμένους” να περικυκλώνουν “ειρηνικά” το κοινοβούλιο, αντί να εξηγήσουν που πήγαν οι “αγανακτισμένοι” τους την πιο κρίσιμη μέρα, προτιμούν να συνεχίσουν τα παραμυθάκια τους, παρά να απαντήσουν στο συγκεκριμένο ερώτημα.

Για το κίνημα των αγανακτισμένων και τη στάση της αριστεράς

Το κίνημα των αγανακτισμένων συγκεντρώνει ένα κοινωνικά ετερόκλητο μωσαϊκό ανθρώπων. Σ’ αυτό θα βρεις το δημόσιο υπάλληλο που η εμπειρία της έως τώρα πάλης ενάντια στο μνημόνιο και για την υπεράσπιση των κεκτημένων του τον έχει πείσει ότι τα συνδικαλιστικά εργαλεία είναι ανεπαρκή.

Προκήρυξη του Κόκκινου για το κίνημα των αγανακτισμένων

Προκήρυξη του Κόκκινου για το κίνημα των αγανακτισμένων, την πραγματική δημοκρατία και το “ακομμάτιστο”

Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ (πρώην βασιλεύς των Ελλήνων):
“Χαιρετίζει τον ακομμάτιστο και ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος των αγανακτισμένων”

Zαν Πολ Μαρά (ηγετική μορφή της Γαλλικής επανάστασης):
“Όταν σας χτυπάνε φιλικά την πλάτη και λένε πως δεν υπάρχουν πια διαφορές ανάμεσά σας πως δεν αξίζει να μιλάμε πια γι’ αυτές και να φιλονικούμε, (το κάνουν) γιατί ίσα-ίσα τότε βρίσκονται στο αποκορύφωμα της δύναμής τους μες στους καινούριους πύργους τους όλο μάρμαρο κι ατσάλι απ’ όπου ληστεύουνε τον κόσμο ολόκληρο με το πρόσχημα πως «διαδίδουν τον πολιτισμό» Φυλαχτείτε”.

Επιτέλους, να τελειώνει η πλάκα, γιατί τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά

Το κακό παράγινε με τη δικτατορία που έχει επιβάλει η συνέλευση στην πλατεία Συντάγματος.
Μια δικτατορία τελείως επιλεκτική, που αφορά την αριστερά και τις συλλογικότητές της. Μια δικτατορία που επιτρέπει να ανεμίζουν σημαίες με τη φωτογραφία του Κολοκοτρώνη, αλλά όχι του Λένιν, του Τρότσκυ, του Τσε, ή του Άρη. Που επιτρέπει τις κίτρινες σημαίες του βυζαντίου με τον δικέφαλο και τους σταυρούς της ορθοδοξίας, αλλά όχι τις κόκκινες ή τις μαυροκόκκινες, με τα σφυριά τους και τα δρεπάνια τους. Αυτή η επιλεκτική δικτατορία ξεπέρασε τα όρια χθες με τον τραμπουκισμό στους συντρόφους του ΚΚΕ (μ-λ).
Για το τυπικό της ιστορίας (που έχει όμως την αξία του) για όσους δίνουν βάρος στις ταμπέλες και όχι στο περιεχόμενο. Οι σ. πειθαρχώντας στις αποφάσεις της συνέλευσης δεν κατέβηκαν ούτε με τα κομματικά τους σύμβολα, ούτε με την κομματική τους ταυτότητα. Κατέβηκαν με την επωνυμία «Χώρος αριστερά στην πλατεία», αλλά ούτε αυτό έγινε ανεκτό!

Συμμετέχουμε σαν άτομα, προβληματιζόμαστε σαν συλλογικότητα

Με αφορμή ένα προηγούμενο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Κόκκινης Ορχήστρας (εδώ) πολλοί μας ρωτάνε: Τελικά, να συμμετέχουμε στο κίνημα των “αγανακτισμένων” ή να το καταγγείλουμε; Να χαιρόμαστε ή να στεναχωριόμαστε που βγήκε ο κόσμος στους δρόμους; Αυτό δεν θέλαμε τόσο καιρό, γιατί εσείς είσαστε τόσο σκεπτικιστές μπροστά σ’ αυτό το πρωτοφανές κίνημα;
Και απαντάμε: Δεν είμαστε εμείς που θα αποφασίσουμε ποιος να πάει στο Σύνταγμα και ποιος όχι. Εξάλλου ένα κίνημα που έχει ξεκαθαρίσει στο όνομα του ότι δεν θέλει “καπέλα” και “κόμματα” δεν μας υποχρεώνει να πάρουμε μια τέτοια θέση. Για μας τα πράγματα δεν είναι από φυσικού τους καλά ή κακά. Το Σύνταγμα δεν είναι μια συγκέντρωση που καλούνε οργανώσεις και συλλογικότητες της αριστεράς για να καλέσουμε και εμείς. Ούτε μια εργατική απεργία με ξεκάθαρο τουλάχιστον ταξικό πρόσημο.

To «κίνημα των αγανακτισμένων» και η Αριστερά

Ανακοίνωση του Κόκκινου

1. Η πλημμυρίδα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που κατακλύζουν το Σύνταγμα και τις κεντρικές πλατείες άλλων πόλεων είναι γνήσιο τέκνο της κρίσης γενικά αλλά και της συγκεκριμένης πολιτικής συγκυρίας που η συνταγή του Μνημονίου έχει καταρρεύσει, που οι αυταπάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας ότι υπομένοντας κάποιες θυσίες θα σωθούν τα βασικά και θα βγούμε από τον εφιάλτη της κρίσης καταρρέουν επίσης, που η κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών (νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, προνοιακές δομές κ.λπ.), η ανεργία και η φτώχεια παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις.

Σκέψεις για την πλατεία Συντάγματος

«…Μόνο αφού βουτήχτηκε στο αίμα των εξεγερμένων του Ιούνη η τρίχρωμη σημαία έγινε η σημαία της ευρωπαϊκής επανάστασης, η κόκκινη σημαία.» (Μαρξ, Ταξικοί Αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850)

Το «κίνημα» των αγανακτισμένων, διανύει την τέταρτη του μέρα και για ένα τμήμα της αριστεράς (και της εξωκοινοβουλευτικής εκδοχής της) και της αναρχίας στην πλατεία Συντάγματος λαμβάνει χώρα μια πολιτική αφύπνιση των μαζών που εν δυνάμει μπορεί να εξελιχθεί σε γνήσιο αμεσοδημοκρατικό, αυτό-οργανωμένο, και τέλος πάντων με όποιο θετικό επιθετικό προσδιορισμό θέλει καθένας, κίνημα.