Ανταπόκριση από την απεργία στις 22 Μάρτη στην Πορτογαλία

(του Χρήστου Σταυρακάκη από το Κόκκινο)

Η κατάσταση

“Σε Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία και Ελλάδα, οι αγώνες μας είναι διεθνείς” ήταν ένα από τα κυρίαρχα συνθήματα στη Γενική Απεργία την Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012 στην Πορτογαλία με αρκετά μεγάλη επιτυχία όσον αφορά τα ποσοστά απεργίας κυρίως στο δημόσιο τομέα (http://www.esquerda.net/artigo/greve-geral-ao-minuto/22412). Γενική Απεργία ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης και στη νέα εργατική νομοθεσία η οποία έρχεται να καθιερώσει την επισφάλεια και τις ελαστικές σχέσεις στο σύνολο σχεδόν των εργαζομένων και δημιουργώντας ένα πολύ ευνοϊκό τοπίο για τα αφεντικά (αύξηση ωραρίου, μείωση αποδοχών, απελευθέρωση απολύσεων κτλ). Η νέα αυτή (αντι-)εργατική νομοθεσία υπογράφτηκε από το UGT (το ένα από τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα που ελέγχεται από τους “σοσιαλδημοκράτες”) ενώ στην απεργία καλούσαν το CGTP (το έτερο μεγάλο συνδικάτο που πρόσκειται στο ΚΚΠ), οργανώσεις της Αριστεράς, κάποιο φοιτητικοί σύλλογοι και διάφορα κινήματα. Μία γενική αντιπαράθεση με τις πολιτικές λιτότητας και με τη φτωχοποίηση των εργαζομένων ήταν ο στόχος της Γενικής Απεργίας σε μία περίοδο που η κυβέρνηση και η Τρόικα με τη γνωστή μέθοδο του δόγματος του σοκ προσπαθεί να τρομοκρατήσει τους/ις εργαζόμενους/ες, τη νεολαία, τους ανέργους, τους συνταξιούχους με τα ποσοστά ανεργίας να πλησιάζουν επικίνδυνα το 20%. Η αποδόμηση της κυρίαρχης αφήγησης (κυβέρνησης και ΜΜΕ) περί μονοδρόμων λιτότητας και μνημονίων είναι ένα από τα πιο σοβαρά ζητήματα για το κίνημα στην Πορτογαλία καθώς και για το τι είναι το χρέος (ποιοι χρωστάνε σε ποιους κτλ) ξέροντας όμως σίγουρα ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους είναι απεχθές και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να πληρωθεί από τους/ις εργαζόμενους/ες.

Αναγνωρίζεται πλέον από όλους (από όλο το φάσμα των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων) ότι η κατάσταση σε Πορτογαλία και Ελλάδα είναι τραγικά όμοια. Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ παρουσιάζουν την κατάσταση στην Ελλάδα ως παράδειγμα προς αποφυγή. Αυτό επειδή στην Ελλάδα υπάρχουν δύο πολύ σημαντικές “αδυναμίες” σύμφωνα με την κυρίαρχη προπαγάνδα: αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής και πολιτική αστάθεια λόγω των συνεχιζόμενων κινητοποιήσεων και απεργιών των εργαζομένων που αντιστέκονται. Έτσι ενώ η συνταγή είναι σωστή για το ξεπέρασμα της κρίσης το πρόβλημα το δημιουργούν οι κοινωνικοί αγώνες, οπότε ουσιαστικά η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της λένε στον κόσμο “μην αντιστέκεστε για να σωθούμε” και αυτή η άποψη ακόμα είναι πλειοψηφική και κερδίζει τη συναίνεση. Από την άλλη μεριά, στον “κόσμο του κινήματος” αλλά και γενικά στην κοινή γνώμη οι κοινωνικές αντιστάσεις και οι αγώνες στην Ελλάδα χαίρουν ιδιαίτερης συμπάθειας χωρίς όμως αυτό να αποτυπώνεται στο δρόμο. Ακόμα κι έτσι, ανάμεσα στους απεργούς ήταν εντονότατο το αίσθημα αλληλεγγύης με τους αγώνες στην Ελλάδα και η ανάγκη αυτοί οι αγώνες να δοθούν από κοινού.

Η απεργία

Στη Γενική Απεργία συναντήθηκαν όλα τα ρυάκια αντίστασης στην Τρόικα και στο μνημόνιο, παρολαυτά, σε ένα περισσότερο συνδικαλιστικό πλαίσιο παρά πολιτικό. Η εμπειρία οικοδόμησης πολιτικών μετώπων αντίστασης είναι σχεδόν μηδενική μιας και το PCP (Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας) και το ΒLOCO de Esquerda (Αριστερό Μπλοκ) ,κυρίως λόγω του σεχταρισμού του πρώτου, δεν μπορούν να αναπτύξουν καμία κοινή δράση σε πολιτικό επίπεδο πέρα από κάποιες κοινές διεκδικήσεις στο κοινοβούλιο.

Ένα μεγάλο κομμάτι της απεργίας είναι κατά τη διάρκεια της νύχτας και νωρίς το πρωί, όπου απεργιακές φρουρές μπλοκάρουν από το βράδυ σιδηροδρόμους, μετρό, λεωφορεία, πανεπιστήμια, σκουπιδιάρικα κ.α. ώστε η απεργία να είναι επιτυχής. Παρολαυτά, οι εργαζόμενοι/ες στον ιδιωτικό τομέα είχαν πάρα πολύ μικρή συμμετοχή καθώς κυριαρχεί η εργοδοτική τρομοκρατία και η επισφάλεια. Πολύ ενδιαφέρον είχε η παρέμβαση του δικτύου επισφαλώς εργαζομένων ( http://www.precariosinflexiveis.org/ ) σε ένα τηλεφωνικό κέντρο όπου εργάζονται κυρίως νέοι και νέες με επισφαλείς όρους, προσπαθώντας να κινητοποιήσουν αυτόν τον κόσμο για την απεργία και να σπάσουν στην πράξη την τρομοκρατία από τη μεριά της εργοδοσίας.

Η συγκέντρωση

“ΔΝΤ έξω τώρα”, “Passos (σσ ο πρωθυπουργός) φύγε τώρα μαζί με το ΔΝΤ και την Τρόικα”, “Ένας πιο ανθρώπινος καπιταλισμός δεν υπάρχει, αυτά είναι βλακείες του ΔΝΤ”, “Δε θέλουμε να γυρίσουμε πίσω στο 19ο αιώνα”, “Να διώξουμε το ΔΝΤ, τη φτώχεια και την πείνα” ήταν μερικά από τα συνθήματα που ακούγονταν κατά τη διάρκεια της πορείας. Υπολογίζεται ότι περίπου 5000 άτομα συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις που ήταν 2 ξεχωριστές. Στην πρώτη πορεία στην κεφαλή ήταν το CGTP και ακολουθούσαν το δίκτυο των επισφαλώς εργαζομένων, η παγκόσμια πορεία γυναικών καθώς και πρωτοβουλίες και σωματεία που δεν ανήκουν στο CGTP. Δυστυχώς οι πρακτικές με τις αλυσίδες τύπου ΠΑΜΕ στις πορείες δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Έτσι όταν η πορεία έφτασε έξω από τη Βουλή και το δίκτυο των επισφαλώς εργαζομένων, και όλοι όσοι ακολουθούσαν, προσπάθησε να πλησιάσει περαιτέρω το κοινοβούλιο και να περάσει από τις αλυσίδες του CGTP το αποτέλεσμα ήταν μια συμπλοκή σώμ Τα με σώμα και με καδρόνια με τη δικαιολογία ότι “είστε αναρχικοί και δεν περνάτε”! Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστούν κάποιοι και ένα μεγάλο κομμάτι της πορείας να αποχωρήσει.

Την ώρα που ο κόσμος είχε σχεδόν διαλυθεί έφτασε και η δεύτερη πορεία (πολύ μικρότερη) από τη λαϊκή συνέλευση της Λισαβόνας, ένα κίνημα ανέργων, κάποιοι φοιτητικοί σύλλογοι και κανά δυο άλλες οργανώσεις και πρωτοβουλίες. Λίγο νωρίτερα υπήρξαν κάποιες συγκρούσεις με τις δυνάμεις της αστυνομίας, οι οποίες ήταν υπέρ του δέοντος βίαιες (http://www.esquerda.net/artigo/psp-agride-jornalistas-violentamente/22443#.T2vPpGGJPyI.facebook) απέναντι σε διαδηλωτές και δημοσιογράφους. Όταν έφτασε η πορεία αυτή έξω από το κοινοβούλιο πραγματοποιήθηκε μία (μικρή) λαϊκή συνέλευση.

Συμπεράσματα

Η γενική αίσθηση που επικρατούσε ήταν ότι η απεργία δεν ήταν και τόσο επιτυχημένη όπως δεν ήταν και η διαδήλωση, κυρίως συγκριτικά με την προηγούμενη γενική απεργία στις 24 Νοεμβρίου 2011. Επίσης ήταν διάχυτο το αίσθημα ότι ήταν μια απεργία για την τιμή των όπλων, “γιατί κάτι πρέπει να κάνουμε” όπως έλεγαν πολλοί απεργοί, αλλά χωρίς κανένα σχέδιο κλιμάκωσης του αγώνα και πρωτοβουλιών για μια γενικευμένη αντίσταση στην πολιτική της κυβέρνησης, της τρόικας και του μνημονίου. Ο κόσμος όμως που ήταν την Πέμπτη στο δρόμο είναι η ελπίδα για την ανατροπή αυτών των πολιτικών, είναι η σπίθα που μπορεί να βάλει φωτιά σε ολόκληρο τον πορτογαλικό κάμπο. Και αυτό γιατί είναι δεδομένο ότι η “συνταγή” του τσακίσματος του κόσμου της εργασίας για το ξεπέρασμα της κρίσης θα καταρρεύσει σύντομα και στην Πορτογαλία, συμπαρασύροντας και τις αυταπάτες για τη χρησιμότητα των “αναγκαίων θυσιών”.

Αίγυπτος: η εργατική τάξη και η επαναστατική διαδικασία

Του Celeste Murillo, από την ιστοσελίδα του PTS Αργεντινής

Σχεδόν ένα χρόνο από τις διαδηλώσεις (Ιανουάριο – Φεβρουάριο 2011) που ανέτρεψαν τη 30χρονη δικτατορία του Χόσνι Μουμπάρακ, για άλλη μια φορά χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους στην Αίγυπτο απαιτώντας την πτώση της κυβέρνησης του Ανώτατου Συμβουλίου των Ενόπλων Δυνάμεων (που κυβερνά τη χώρα από την πτώση του Μουμπάρακ). Το έναυσμα γι’ αυτό το δεύτερο κύμα διαμαρτυριών ήταν η προσπάθεια του στρατού να παραμείνει στην εξουσία και μα διατηρήσει το δικαίωμα να ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε αλλαγή στο Σύνταγμα.

Λιβύoι “αντάρτες” λεηλατούν την Τρίπολη

Αναδημοσίευση από το uruknet.info

Μετά από 6μηνη προσπάθεια  να ανατραπεί ο Καντάφι από τους «Λιβυους αντάρτες» και να αποδυναμωθεί το καθεστώς του από τις διαρκείς βομβιστικές επιθέσεις, οι «δημοκρατικές» δυνάμεις έβγαλαν τον τελευταίο άσσο από το μανίκι τους.

Το ΝΑΤΟ στην Τρίπολη

Αναδημοσιευση από το overdisinformation. Το κείμενο είναι μια σύνοψη των γεγονότων των τελευταίων ημερών από τον Martin Iqbal, της ιστοσελίδας empirestrikesblack.

Το ΝΑΤΟ στρώνει το δρόμο για εμφύλιο πόλεμο & ξένη κατοχή ενώ οι πετρελαϊκοί γίγαντες της Δύσης ορμάνε στη Λιβύη

Οι τελευταίες πινελιές μπαίνουν στον μύθο του πολέμου της Λιβύης. Ένα μπαρράζ προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει τον κόσμο οτι ο πόλεμος έχει σχεδόν τελειώσει.

Οι αραβικές επαναστάσεις και το ιμπεριαλιστικό θερμιδώρ

του Άκη Τζάρα, (Αναδημοσίευση από το Κόκκινο, τεύχος 51)

Το 2011 ξεκίνησε με το αδιαμφισβήτητα ιστορικό γεγονός  της αφύπνισης  των αραβικών μαζών. Έχουν περάσει τέσσερις μήνες από τότε που ο  απελπισμένος θάνατος του νεαρού Μπουαζίζι, στην Τυνησία, πυροδότησε μια ιλιγγιώδη κίνηση των μαζών που ανέτρεψε τον εκλεκτό δικτάτορα της Δύσης Μπεν Αλί και άναψε τη σπίθα της εξέγερσης στην ευρύτερη περιοχή.

Ο Jean Bricmont για τον Ανθρωπιστικό Ιμπεριαλισμό στη Λιβύη

Μια συνέντευξη με τον Jean Bricmont αναδημοσιευμένο από το εξαιρετικό blog overdisinformation: Να αναφέρουμε ότι ο Jean Bricmont είναι βέλγος θεωρητικός φυσικός, φιλόσοφος της επιστήμης και καθηγητής στο Université Catholique de Louvain. Συνεργάζεται επίσης με τον Noam Chomsky και σε εκστρατείες για μια ποικιλία προοδευτικών σκοπών. Το 2005 δημοσίευσε Impérialisme humanitaire. Droits de l’homme, droit d’ingérence, droit du plus fort, που δημοσιεύθηκε στα αγγλικά με τον τίτλο Ανθρωπιστικός ιμπεριαλισμός, το 2006 και έχει εκδοθεί από τον οίκο Monthly Review Press. Είναι επίσης μέλος του Τμήματος Επιστημών της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών του Βελγίου.

Η Λιβύη ενώπιον του Ανθρωπιστικού Ιμπεριαλισμού
Του GRÉGOIRE LALIEU

Μπορείτε να μας υπενθυμίσετε σε τί συνίσταται ο Ανθρωπιστικός Ιμπεριαλισμός;

Jean Bricmont: Είναι μια ιδεολογία που στοχεύει στο να δικαιολογεί τη στρατιωτική παρέμβαση ενάντια σε κυρίαρχες χώρες στο όνομα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το μοτίβο είναι πάντα το ίδιο: ένας πληθυσμός είναι θύμα ενός δικτάτορα, οπότε πρέπει να δράσουμε. Τότε βγαίνουν στη φόρα όλες οι συνήθεις αναφορές: ο δεύτερος Παγκόσμιος, ο πόλεμος με την Ισπανία και τα λοιπά. Ο στόχος είναι να πουλήσουν το επιχείρημα οτι μια ένοπλη επέμβαση είναι απαραίτητη. Αυτό συνέβη στο Κόσοβο, το Ιράκ, το Αφγανιστάν.

Λιβύη: Παραμύθια, ιμπεριαλιστική επέμβαση και η αριστερά του ΟΗΕ και της χαλιμάς

“Εικόνα” γενοκτονίας στα ΜΜΕ

Σχεδόν από την 3η μέρα της εξέγερσης που ξεκίνησε με τη “μέρα οργής” στις 17 Φλεβάρη, τα ΜΜΕ μετέδιδαν “πληροφορίες” πάντα “ανεπιβεβαίωτες”, ότι στη Λιβύη γίνεται ανθρωποσφαγή. Οι καθεστωτικές δυνάμεις φέρονταν ενίοτε να βομβαρδίζουν όχι μόνο τη Βεγγάζη που είχε περάσει στα χέρια των αντικαθεστωτικών, αλλά ακόμα και την Τρίπολη (!!!) παρά που εκεί σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητήθηκε η κυριαρχία τους. Τα σενάρια τρόμου ενισχύθηκαν με την είδηση ότι στο πλευρό του Καντάφι μάχονται αιμοσταγείς μισθοφόροι από την Αφρική και χώρες της ανατολικής Ευρώπης με ασύλληπτα μεροκάματα της τάξης των 2000 ευρώ τη μέρα, έτοιμοι να πνίξουν σε ένα λουτρό αίματος αθώους άμαχους, οι οποίοι εκτός από εναέριους βομβαρδισμούς, δέχονται αδιακρίτως και τα πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Με τις ειδήσεις αυτές στήθηκε ένα “σκηνικό ανθρωπιστικής κρίσης, που σε κάθε περίπτωση δικαιολογεί μια διεθνή επέμβαση προκειμένου να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι που βρίσκονται στο έλεος ενός τρελού δικτάτορα και των μισθοφόρων του”.

Λιβύη: Η αυγή της οδύσσειας και το βαθύ σκοτάδι του ιμπεριαλισμού

Η ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη με την κωδική ονομασία “αυγή της οδύσσειας”, είναι το επόμενο στάδιο της ετερόκλητης εξέγερσης που ξεκίνησε ως ένας ακόμα σταθμός του κύματος των αραβικών εξεγέρσεων για να μετεξελιχθεί σε έναν εμφύλιο-φυλετικό πόλεμο με κύριο χαρακτηριστικό τη διαμάχη αντίπαλων καθεστωτικών μερίδων. Η εξέλιξη αυτή δε σημαίνει πως ευθύς εξαρχής η λιβυκή εξέγερση ήταν μια καλά οργανωμένη συνωμοσία του ιμπεριαλισμού κατά του “αντιιμπεριαλιστή” Καντάφι, αλλά κυρίως πως στη δυναμική της εξέλιξης, το όποιο ριζοσπαστικό τμήμα των εξεγερμένων, παραμένοντας μειοψηφικό και δίχως εναλλακτικό σχέδιο υπερκεράστηκε από τους πρώην καθεστωτικούς-νυν πράκτορες του ιμπεριαλισμού.

Σύγχυση στις τάξεις των εξεγερμένων – νεκρανάσταση του Καντάφι

Αν και η Λιβύη βιώνει την ίδια επαναστατική καταιγίδα που σαρώνει της αραβικές χώρες, η περίπτωση της διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από τις επαναστάσεις σε Αίγυπτο και Τυνησία.
Σύμφωνα με το δυτικό σχήμα περιγραφής των εξεγέρσεων, ένας λαός (στην Αίγυπτο, στην Τυνησία, στην Λιβύη) ξεσηκώνεται σύσσωμος ενάντια σε έναν στυγνό δικτάτορα, που τον καταπιέζει για χρόνια και ζητά δημοκρατία. Ο δικτάτορας κινητοποιεί βέβαια την αστυνομία, η οποία φυσικά κάνει το καθήκον της καταστέλλοντας τον κόσμο, αλλά από το σημείο που και η αστυνομία δεν μπορεί να επιβάλει την τάξη, ο δικτάτορας απομονωμένος πέφτει και στη χώρα έρχεται η δημοκρατία. (Φυσικά, από αυτή την αφήγηση λείπει η αλήθεια πως ο “στυγνός δικτάτορας” μέχρι να τον αμφισβητήσει η εξέγερση, ήταν για τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις ένας καθ’ όλα έντιμος συνομιλητής).

Επόμενος σταθμός: Μπαχρέιν και Λιβύη

Η φωτιά που άναψε στην Τυνησία και επεκτάθηκε στην Αίγυπτο δε λέει να κοπάσει με τις επαναστάσεις στις χώρες αυτές να παραμένουν ανολοκλήρωτες διατηρώντας όμως τη δυναμική τους. Η επέκταση των επαναστάσεων από εφιάλτης των διεφθαρμένων καθεστώτων και του ιμπεριαλισμού είναι πια πραγματικότητα με το στρατηγικής σημασίας λιμάνι του αμερικανικού στόλου, το Μπαχρέιν και τη Λιβύη να αποτελούν τα νέα επαναστατικά μέτωπα. Ουσιαστικά σπάνε οι πιο αδύναμοι κρίκοι της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας των τελευταίων δεκαετιών και ο ηρωικός αγώνας των αραβικών μαζών οικοδομεί τη νέα Μέση Ανατολή, επαναφέροντας στην ημερήσια διάταξη την επαναστατική προοπτική.

Η αραβική έφοδος στον ουρανό

Μετά από 18 ημέρες διαδηλώσεων και συγκρούσεων, ποτισμένη από το αίμα τουλάχιστον 300 επαναστατών, η αιγυπτιακή επανάσταση ανέτρεψε το δικτάτορα Μουμπάρακ, επιτυγχάνοντας το πρώτο της στόχο. Ούτε οι παρακρατικές συμμορίες, ούτε τα ήξεις-αφίξεις της Δύσης, ούτε η “ουδέτερη” στάση του στρατού, μπόρεσαν να ανακόψουν την ορμή των συνειδητά εξεγερμένων Αιγυπτίων. Οι μάζες που κατέκλυζαν τους δρόμους, που οργάνωσαν υποδειγματικά τον αγώνα τους, που ανέδειξαν σε κέντρο αγώνα την ιστορική πια πλατεία Ταχρίρ, έμειναν ανυποχώρητες και αποφασισμένες και τελικά επέβαλλαν τη θέληση τους.

Τώρα πέφτουν οι θρόνοι και τραντάζει η γη..

Το 2011 ξεκινά με την εξέγερση στην Τυνησία που ανέτρεψε το δικτάτορα Μπεν Αλί μετά από 24 χρόνια, αυτό το χαιδεμένο παιδί του γαλλικού-και όχι μόνο-ιμπεριαλισμού, στέλνοντας τον όχι απλά στην αγκαλιά των σαουδαράβων ομολόγων του, αλλά στα σκουπίδοτενεκέ της Ιστορίας. Ο απελπισμένος θάνατος του νεαρού Μπουαζίζι πυροδότησε μια ιλιγγιώδη κίνηση των μαζών που έφτασε σε λιγότερο από ένα μήνα στον πρώτο της στόχο:την ανατροπή του δικτάτορα. Το στοίχημα τώρα είναι αν η μεταπολίτευση που επιχειρείται θα είναι βελούδινη κι αφομοιώσιμη ή αντίθετα αν οι συνειδητά εξεγερμένοι Τυνήσιοι θα συνεχίσουν ακάθεκτοι. Η συνεχιζόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι δολοφονικές επιδρομές των παρακρατικών καθεστωτικών, δείχνουν πως η αντίδραση παίρνει θέση για την επόμενη μέρα. Επίσης μένει να φανεί αν η τυνησιακή εξέγερση αποκτήσει μεταδοτική δυναμική, μια προοπτική που τρέμουν τα διεφθερμένα αραβικά καθεστώτα, αλλά και ο ιμπεριαλισμός-δυτικός ή ανατολικός.

Δολοφονια του 24χρονου αγωνιστή Μαριανο Φερέιρα του Partido Obrero Αργεντινης

Οργη και οδυνη σε ολο τον προοδευτικο κοσμο για την δολοφονια του 24χρονου συντροφου του Παρτιντο Ομπρερο Αργεντινης, Μαριανο Φερέιρα, απο το παρακρατος της συνδικαλιστικης περονικης γραφειοκρατιας. Ο σ. Μαριάνο δολοφονήθηκε απο ανθρώπους που αναγνωρίστηκαν απο το πλήθος. Οι δολοφόνοι βγήκαν μέσα απο τις αστυνομικές δυνάμεις και άρχισαν να πυροβολούν ενάντια σε απολυμένους εργάτες, εργολαβιών του τρένου, και συμπαραστατών μελών του Partido Obrero. Μία σφαίρα βρήκε τον σύντροφο Μαριάνο στο στήθος. Ο Μαριάνο είχε οργανωθεί στο PO απο μαθητής.

Εκτός απο τον Μαριάνο, πολύ σοβαρά τραυματίστηκε απο σφαίρα στο κεφάλι και μια άλλη συντρόφισα του Παρτίντο Ομπρέρο, 56 ετών, που βρίσκεται στην εντατική. Αλλοι σύντροφοι τραυματίστηκαν στα πόδια απο τις σφαίρες των δολοφόνων.

Αγριες απεργίες στη Γαλλία

Περισσότερες από 200 διαδηλώσεις πραγματοποιούνται σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα ενώ το μεσημέρι περίπου 480.000 παραβρέθηκαν στις διαδηλώσεις σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών της χώρας (1,1 εκατ. κατά την αστυνομία, 3,5 εκατ. για τα συνδικάτα), το οποίο μάλιστα ανακοίνωσε ότι τουλάχιστον 290 διαδηλωτές (μέχρι το βράδυ ξεπερασαν τους 1000) έχουν συλληφθεί σε διάφορες πόλεις της Γαλλίας και ότι τέσσερις αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί.

Μέρες του 1929

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, ή πιο σωστά το μακρύ κύμα ύφεσης σηματοδοτεί μια καμπή στην καπιταλιστική εξέλιξη. Η χρηματοπιστωτική φούσκα, μετατράπηκε σε κρίση κρατικών χρεών και τώρα, ως άλλος Πρωτέας, παίρνει τη μορφή μαζικής ανεργίας που ναρκοθετεί την όποια αναιμική ανάπτυξη. Η απειλή μιας διπλής ύφεσης πυροδοτεί τις υπαρκτές αντιθέσεις ανάμεσα στα καπιταλιστικά μπλοκ, επαναφέροντας τα φαντάσματα του προστατευτισμού και των ανταγωνισμών της Μεγάλης Ύφεσης.

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα

 Η σύνοδος των G20 στον Καναδά ολοκληρώθηκε χωρίς συμφωνία ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά μπλοκ. Το όργιο καταστολής που οι καναδικές αρχές επιφύλαξαν στους διαδηλωτές ήταν μάλλον το μόνο σημείο που οι 20 συμφώνησαν. Η σύνοδος πιστοποίησε τη διαφωνία γύρω από την αντιμετώπιση της κρίσης ανάμεσα στις Ηπα και τη Γερμανία. Διάφοροι αναλυτές έκαναν λόγο για επανάληψη των διαφωνιών Χούβερ και Ρούσβελτ που σημάδεψαν την πρώτη φάση της κρίσης του 1929. Ο Ομπάμα σε ρόλο Κέινς, να προτείνει επεκτατική πολιτική με αύξηση δαπανών, ώστε να τονωθεί η ζήτηση και η Μέρκελ να εμμένει στην δημοσιονομική λιτότητα σε βάρος φυσικά της όποιας αναιμικής ανάπτυξης. Μια τόσο σχηματική προσέγγιση της πραγματικότητας είναι κατά τη γνώμη μας επιφανειακή.

Τουρκία: Το πολιτικό ισλάμ αλλάζει τους συσχετισμούς

Το πρόσωπο που δείχνει τελευταία η Τουρκία στη διεθνή πολιτική σκηνή αντανακλά μια τάση να διαδραματίσει πλέον ένα ρόλο ισάξιου παίχτη με τους «ισχυρούς» Ο Ερντογάν θέλει να γίνει αντιληπτό ότι η Τουρκία μπορεί να κινείται ανεξάρτητα, να παίζει ενίοτε το ρόλο του συνομιλητή και να ασκεί σημαντική επιρροή στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Το σιωνιστικό κράτος δολοφονεί

Τελικά οι σιωνιστές του Ισραήλ έκαναν πράξη τις απειλές τους. Τα ξημερώματα εκπαιδευμένοι δολοφόνοι επιτέθηκαν, στα διεθνή ύδατα, ταυτόχρονα σε όλα τα πλοιάρια του στόλου της ελευθερίας που είχε ως στόχο τη μεταφορά ανθρωπιστικού υλικού στη Γάζα . Σύμφωνα με τις νεότερες πληροφορίες, υπάρχουν 19 νεκροί και 60 τραυματίες. Τα κατελλημένα πλοία του Free Gaza έχουν καταληφθεί από τον ισραηλινό στρατό και οδηγούνται σε λιμάνι του Ισραήλ.