Πορεία ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα ρατσιστικά πογκρόμ

Τρίτη 24 Απρίλη, 6:00 μμμ, Ομόνοια

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ-τρεαπεζών έχει εξαπολύσει πρωτοφανή επίθεση στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, θέλοντας να αποπροσανατολίσει και να αποσπάσει την προσοχή από την εξαθλίωση που προκαλεί η μνημονιακή πολιτική σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων και της νεολαίας. Χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο που θυμίζει τις πιο ζοφερές στιγμές της ευρωπαϊκής ιστορίας, οι Χρυσοχοΐδης και Λοβέρδος χαρακτηρίζουν συλλήβδην τους ξένους εργάτες «εγκληματίες» και «απειλή για τη δημόσια υγεία», ενώ επιστημονικές μελέτες των αρμόδιων ευρωπαϊκών και κρατικών φορέων καταρρίπτουν ως ψευδείς αυτούς τους ισχυρισμούς.

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και «η αλλαγή της εκλογικής ατζέντας»

Μπροστά στο αίσχος των στρατοπέδων συγκέντρωσης η αριστερά στο σύνολό της επέδειξε καταρχήν υγιή αντανακλαστικά. Ο Ριζοσπάστης και η Αυγή τουλάχιστον, την επόμενη μέρα ανέδειξαν το ζήτημα σε πρώτο θέμα. Οπωσδήποτε σημαντική παρέμβαση της κοινοβουλευτικής αριστεράς, γιατί θα πρέπει εδώ να προσμετρήσουμε πως πολλές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δεν θεώρησαν προφανώς το θέμα αρκετά σοβαρό. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με εξαίρεση το ΣΕΚ, δεν έκανε την παραμικρή ανακοίνωση. Η ΚΟΕ το ίδιο. Όπως και να χει, το ΚΚΕ, η γύρω από τον ΣΥΝ αριστερά και ένα τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής, επέδειξαν καταρχήν κάποια βασικά ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά. Στοιχειώδη μεν, καθόλου αυτονόητα όμως, αφού και τα βασικά ακόμα στις μέρες μας έχουν γίνει ζητούμενα.

«Αυτό που συνέβη, μπορεί να ξανασυμβεί»

Αυτή είναι η προειδοποίηση-κραυγή που απευθύνει στις μελλοντικές γενιές για το φασιστικό κίνδυνο, ο  Πρίμο Λέβι, ο Ιταλοεβραίος κομμουνιστής-διανοούμενος που επέζησε από την κόλαση του Άουσβιτς. Κι η ρήση αυτή είναι εδώ για να υπενθυμίζει πως ο ναζισμός δεν είναι απλά κάποια παρέκλιση από τη δυτική δημοκρατία ή την ανθρώπινη φύση, αλλά η πιθανή κατάληξη μιας παρηκμασμένης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Το  μαύρο μέτωπο μνημονιακής κι αντιμνημονιακής δεξιάς κι άκρας δεξιάς, από τον υπουργό των μπάτσων Χρυσοχοίδη μέχρι τους ναζιστές μαφιόζους της χρυσής αυγής κι από τον «ευαίσθητο» Καμίνη μέχρι τον κομμουνιστοφάγο Σαμαρά με την ευγενική χορηγία όλων των μέσων αποφάνθηκε: οι μετανάστες χωρίς χαρτιά είναι ο εχθρός, μαζί κι όσοι τους υποστηρίζουν.

Το φως θα λάμψει στο σκοτάδι

Η χθεσινή δολοφονική επίθεση των μπάτσων, ήρθε να υπενθυμίσει και στον πιο αδαή παρατηρητή, πως το κράτος έκτακτης ανάγκης είναι ήδη εδώ. Οι θρασύδειλοι δολοφόνοι επιτέθηκαν με ανάποδα γκλομπ και πυροσβεστήρες με αποτέλεσμα δεκάδες τραυματίες, ένας εκ των οποίων δίνει μάχη για τη ζωή του.
Η αφορμή της δολοφονικής επίθεσης ταυτίζεται με την αιτία: είναι η συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση, ή, έστω και στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας, αμφισβήτηση των επιλογών του καθεστώτος.

Οι φασίστες δολοφονούν

Το βρωμερό σκηνικό ρατσιστικού μίσους που έστησαν από το απόγευμα της Τρίτης στην περιοχή της Βικτόριας τα φασιστόμουτρα με αφορμή το φόνο ενός 44χρονου από ληστές (που επιχείρησαν να του κλέψουν μια βιντεοκάμερα τα ξημερώματα της Τρίτης), κατέληξε σ’ αυτό που ήταν ζήτημα ωρών να συμβεί. Σήμερα τα ξημερώματα στις 2π.μ. ένας μόλις 21 ετών μετανάστης από το Μπαγκλαντές δέχθηκε τουλάχιστον 10 μαχαιριές από δύο φασίστες οι οποίοι τον καταδίωξαν με μικρή μοτοσυκλέτα στη συμβολή των οδών Στρ. Καλάρη και Κωνσταντινίδη στα Κ. Πατήσια. Αφού τον μαχαίρωσαν, τράπηκαν σε φυγή. Ο άτυχος μετανάστης μεταφέρθηκε γύρω στις 3 τα ξημερώματα σε νοσοκομείο και λίγο αργότερα υπέκυψε. Όσοι βρέθηκαν μπροστά στη στυγερή δολοφονία δήλωσαν ότι οι δράστες μιλούσαν ελληνικά και μιλούν ανοιχτά για ρατσιστικό έγκλημα. Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία.

Mια βδομάδα μετά την Υπατία

Στις 9 Μαρτίου και ύστερα από 44 μέρες, έληξε η απεργία πείνας σε κλίμα γενικού ενθουσιασμού. Ωστόσο από την επόμενη κιόλας μέρα η κυβέρνηση μέσω του Γ.Ραγκούση (ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΣΚΑΙ, 10/3) έσπευσε να διευκρινίσει ότι οι απεργοί μετανάστες και οι συμπαραστάτες πανηγυρίζουν απλώς για επικοινωνιακούς λόγους “διότι δεν εδόθη καμία νομιμοποίηση ούτε καν άδειες παραμονής όπως αρχικά ζητούσαν παρά μόνο καθεστώς ανοχής”. Καθεστώς μάλιστα που θα ανανεώνεται σε ατομική βάση από την αστυνομία και χωρίς εμπλοκή του υπουργείου εσωτερικών.

H νίκη των «300», νίκη για όλους!

H νίκη των «300», νίκη για όλους!

Ανακοίνωση Κόκκινου για τη νίκη των μεταναστών-απεργών πείνας

• Γιατί εχθρός του φτωχού δεν είναι ο εξαθλιωμένος αλλά ο πλούσιος

• Γιατί σε μια κοινωνία άδεια από δικαιώματα ο αγώνας είναι καθήκον

• Γιατί στον αγώνα ενάντια στο καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» της κυβέρνησης, του Μνημονίου και της τρόικας κανένας αγώνας δεν είναι «άκαιρος»

• Γιατί μας δίδαξαν πως η νίκη προϋποθέτει σθένος, ανυποχώρητη θέληση και ετοιμότητα για θυσίες

Η δικαίωση των 300 μεταναστών, ελπίδα για όλη την κοινωνία

Η σημερινή απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει μέρος των αιτημάτων των 300 μεταναστών απεργών πείνας, απέδειξε ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται. Επίσης, έδειξε σε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες ότι η κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη. Το άκαμπτο αγωνιστικό φρόνημα και πλατιά κοινωνική αλληλεγγύη μπορούν να φέρουν χειροπιαστά αποτελέσματα.

Είναι όλοι οι έλληνες αντιρατσιστές;

Ή αλλιώς, πόσο ρατσιστές είναι οι έλληνες

Σε ένα μεγάλο τμήμα της αριστεράς που δεν μένει ασυγκίνητο μπροστά στην εκμετάλλευση των μεταναστών και την άνοδο του ρατσισμού, προκαλεί εντύπωση και αμηχανία η έκταση που έχει πάρει ο ρατσισμός στους έλληνες εργαζόμενους. Συνήθως αποδίδεται στην συστηματικά οργανωμένη εκστρατεία ρατσιστικού μίσους των ΜΜΕ που πιπιλίζει καθημερινά τα μυαλά των ανθρώπων διαμορφώνοντας στάσεις και συμπεριφορές. Τα πράγματα όμως είναι περισσότερο σύνθετα.
Η ελληνική κοινωνία ήταν πάντα ρατσιστική, όταν είχε την ευκαιρία να το εκδηλώσει. Όταν οι μισοί έλληνες φίλαθλοι φωνάζουν τους άλλους «βούλγαροι» και οι άλλοι ανταπαντούν «τούρκοι» νομίζοντας ότι έτσι τους βρίζουν, το κάνουν γιατί θεωρούν πως η ιδιότητα του «έλληνα» είναι κάτι ανώτερο εκ της φύσεως. Αυτή την νοοτροπία την καταλάβαινε πολύ καλά κάθε «γύφτος, εβραίος, τούρκος, βούλγαρος», ή οποία άλλη μειονότητα είχε την ατυχία να γεννηθεί στα όρια του «καθαρού» ελληνικού κράτους. Δεν είναι εδώ η θέση για να κάνουμε ιστορία, αλλά είναι σημαντικό να τα θυμόμαστε αυτά για να μιλήσουμε για το σήμερα και τους μετανάστες.

Σχόλιο-ρέκβιεμ για την αριστερά που δεν παίζει με το “μεταναστευτικό”

Η αριστερά του «δεν παίζουμε με το μεταναστευτικό», εγκαλεί όσους (προφανώς και τους απεργούς πείνας) θεωρούν μείζον ζήτημα το «μεταναστευτικό» μη λαμβάνοντας υπόψη τους τους συσχετισμούς στην κοινωνία και τα υπόλοιπα μέτωπα που έχουν στρατηγικά μεγαλύτερη σημασία (αντιμνημονιακός αγώνας, κίνημα δεν πληρώνω κτλ) και είναι πιο ταξικά, πιο πολιτικά. Το τραγικό είναι πως η αριστερά αυτή κρίνει την αλληλεγγύη στους μετανάστες επειδή περιορίζεται στον ορίζοντα των δικαιωμάτων και δεν αντιλαμβάνεται ευρύτερα τις πολιτικές διαστάσεις του θέματος, όταν αυτή ακριβώς είναι που κατανοεί τους μετανάστες ως θύματα και μόνο. Ή αντίστοιχα είναι η αριστερά αυτή που στο όνομα της μαζικότητας (που όλο έρχεται, μα ποτέ δε φτάνει), δε θέλει να προκαλέσει με τέτοιους αγώνες την πλειοψηφία, γιατί θα στραφεί ισχυρίζεται στην ακροδεξιά!

Ο Λένιν για τα δικαιώματα των μεταναστών

Το Διεθνές Συνέδριο της Στουτγάρδης

….Θα πούμε λίγα λόγια σχετικά με την απόφαση για τον εκπατρισμό και τη μετανάστευση. Και στο ζήτημα αυτό στην επιτροπή έγινε προσπάθεια να υποστηριχθούν οι στενές συντεχνιακές απόψεις και ν’ απαγορευτεί η μετανάστευση εργατών από τις καθυστερημένες χώρες (Κίνα κλπ.) Είναι ακριβώς το ίδιο πνεύμα του αριστοκρατισμού μέσα στους προλετάριους μερικών “πολιτισμένων” χωρών, που βγάζουν ορισμένα κέρδη από την προνομιακή θέση τους και γι’ αυτό έχουν την τάση να ξεχνάνε τις απαιτήσεις της διεθνούς ταξικής αλληλεγγύης. Μέσα στο ίδιο συνέδριο δεν βρέθηκαν υπερασπιστές αυτής της συντεχνιακής και μικροαστικής στενότητας αντιλήψεων. Η απόφαση ανταποκρίνεται απόλυτα στις απαιτήσεις της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας.

Γράφτηκε τέλη Αυγούστου 1907 και δημοσιεύτηκε στις 20/10/1907 στην Προλετάρι Νο 17, Άπαντα, τομ. 16 σελ.77

Απεργία πείνας, Νομική, κράτος έκτακτου ανάγκης και η αριστερά του savoir vivre

Η απεργία πείνας (α.π.) που ξεκίνησε στις 25 Γενάρη στη Νομική και τα γνωστά επακόλουθα δείχνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η χώρα βρίσκεται κάτω από ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Ο σφοδρός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από την πρώτη στιγμή η α.π., μια κατεξοχήν παθητική μορφή αντίστασης, που θέτει σε κίνδυνο μόνο τις ζωές όσων συμμετέχουν σ’ αυτή, αγγίζει πλέον τα όρια της ίδιας της αστικής δημοκρατίας και των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα οποία αμφισβητούνται ανοιχτά από το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας.
Δεν θα μιλήσουμε εδώ για τις ελεεινές συκοφαντίες και τους τόνους λάσπης που έπεσαν όλες αυτές της μέρες από το σύνολο και κάθε μορφής ΜΜΕ. Όμως δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστος ο πρωτοφανής γκεμπελισμός τους. Κανάλια όπως το MEGA αφιέρωσαν επί 4 μέρες το σύνολο του κεντρικού τους δελτίου ειδήσεων σε αυτό το θέμα και τα υπόλοιπα τουλάχιστον το μισό. Από την πρωινή ζώνη μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα έπαιζε η ίδια κασέτα με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου – Διαδήλωση 6.00 μ.μ. στο Μουσείο (Πατησίων)

Με τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας
Για την αλληλεγγύη και την ενότητα ντόπιων και ξένων εργαζομένων
Ενάντια στο ρατσισμό, την καταστολή και την ποινικοποίηση των αγώνων
Για ίσα δικαιώματα στη ζωή και την αξιοπρέπεια
Η νίκη της απεργίας είναι νίκη της κοινωνίας!
Πανελλαδική και Πανευρωπαϊκή ημέρα αλληλεγγύης
Διαδηλώνουμε στην Αθήνα (6.00 μ.μ. στο Μουσείο) και σε δεκάδες πόλεις σε Ελλάδα και Ευρώπη,  Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου – 18^η ημέρα απεργίας πείνας
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

Τα γεγονότα της Νομικής και ο καθαγιασμός του κράτους – οίκου ανοχής

του Άρη Βασιλόπουλου, από το Κόκκινο

Στο συλλογικό ασυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας υπάρχει μια κοινή και βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη φύση και το ρόλο του κράτους. Ο κοινός αυτός μύθος συνηθίζει να αποδίδει όλες τις συμφορές, τις αδικίες και την καταπίεση που υφίσταται η πλειοψηφία των πολιτών στο κράτος, που είτε είναι ανύπαρκτο, είτε είναι “οίκος ανοχής”. Αντίθετα, οι Αριστεροί, σχεδόν όλων των αποχρώσεων, πάντα υποστηρίζαμε ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στο ότι δεν έχουμε κράτος ή ότι αυτό είναι ανεπαρκές, αλλά στο ότι έχουμε πολύ κράτος, και μάλιστα επαρκέστατο για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.

Γιατί;

Γιατί είναι το κράτος που τα τελευταία τρία χρόνια έχει δώσει πάνω από 40 δις ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη “στήριξη” των τραπεζών, δήθεν για να “στηριχτεί η ελληνική οικονομία”, τη στιγμή που πάνω από το 20% της κοινωνίας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

Υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχοί!

Είχαν αρκετούς καλούς λόγους τα επιτελεία της αστικής τάξης και η κυβέρνησή τους όταν εκτίμησαν, ότι η απεργία πείνας των μεταναστών στη Νομική δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια συνολική σύγκρουσή με το τμήμα εκείνο, της κοινωνίας συνολικά και της αριστεράς ειδικά, που επιμένει (έστω και με αδυναμίες) να αντιστέκεται.
Σε αντίθεση με το μεγάλο κομμάτι του δικού μας στρατοπέδου ο αντίπαλος έχει καταλάβει από καιρό ότι μια σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και ετούτο υπαγορεύεται από απλό ρεαλισμό. Και όχι γενικά για το ακαθόριστο μακρινό μέλλον, αλλά άμεσα, στους επόμενους μήνες. Μια σύγκρουση για την οποία η κυβέρνηση προετοιμάζεται (ιδεολογικά, πολιτικά, νομικά, επιχειρησιακά). Με αφορμή την απεργίας πείνας των μεταναστών εκτιμά ότι θα μπορούσε να δώσει τη σύγκρουση -προκαταβολικά και προληπτικά- σε ένα γήπεδο καλά προετοιμασμένο.

Τηλεκανιβαλισμός στην υπηρεσία του κεφαλαίου

του Άρη Βασιλόπουλου από το Κόκκινο

Και ξαφνικά ξημέρωσε μια νέα μέρα για την Ελλάδα. Οι εργαζόμενοι που μέχρι χθες κυνηγούσαν τους πολιτικούς των μεγάλων κομμάτων κατηγορώντας τους ως κλέφτες και οι μεγάλες διαδηλώσεις που δονούνταν από το αυθόρμητο σύνθημα χιλιάδων “Να καεί το μ….ο η Βουλή” ανήκουν πια στο παρελθόν. Οι μίζες της Siemens εξαφανίστηκαν, η μονή Βατοπεδίου συνεχίζει το “ιερό” της έργο, ο Χριστοφοράκος ανοίγει σαμπάνιες στην υγειά των κορόιδων στη Γερμανία, και όλοι αυτοί που καταχράστηκαν εκατομμύρια Ευρώ για ιδία συμφέροντα και των μεγάλων εταιρειών μετατράπηκαν σε υπερασπιστές του Δημοσίου συμφέροντος. Πως έγινε αυτό;

Νόμιμοι οι 250 της Νομικής, παράνομοι οι 250 της Siemens

Aναδημοσίευση από το Κόκκινο: Από την  Τρίτη το απόγευμα έχει στηθεί ένας άθλιος μηχανισμός συκκοφάντησης του  δίκαιου αγώνα των μεταναστών – απεργών πείνας που φιλοξενούνται  στη Νομική Σχολή Αθηνών, αλλά κυρίως παραπλάνησης της κοινωνίας. Η κυβέρνηση του ΔΝΤ, η αντιπολίτευση του Βατοπεδίου, το ΛΑΟΣ του μνημονίου και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, δε λένε λέξη για το αθωωτικό πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής για τις μίζες εκατοντάδων εκατομμύριων Ευρώ που φούσκωσαν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και ορύωνται για το “αίσχος” της Νομικής. Την ίδια στιγμή που λεηλατούν κοινωνικά δικαιώματα σπρώχνοντας εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και την ανεργία, τη στιγμή που ξεπουλούν προκλητικά τη δημόσια περιουσία εμφανίζονται ως υπερασπιστές του “νόμου και της τάξης”, ανακαλύπτοντας πως για όλα τα κακά της χώρας ευθύνονται οι μετανάστες χωρίς χαρτιά και … ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

Δελτίο Τύπου Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης- Συνέντευξη Τύπου

300 μετανάστες ξεκινούν την Τρίτη 25 Ιανουαρίου απεργία πείνας, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, απαιτώντας να νομιμοποιηθούν οι ίδιοι και όλοι οι μετανάστες και μετανάστριες που ζουν και δουλεύουν σε αυτή τη χώρα χωρίς χαρτιά και χωρίς δικαιώματα.

Το πρωί της Κυριακής ο κόσμος της αλληλεγγύης, εκατοντάδες άνδρες και γυναίκες, αγωνιστές μεταξύ των οποίων δημοτικοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι σωματείων και πανεπιστημιακοί, υποδεχτήκαμε διακόσιους από τους αγωνιζόμενους μετανάστες που ήρθαν από τα Χανιά για να ενωθούν με τους υπόλοιπους απεργούς και να ξεκινήσουν τον μεγάλο αυτό αγώνα.